Uitgelicht

Hallo leven, trek iets moois aan en we gaan..

En dan word je 50! (slik) Voelt toch als een mijlpaal in je leven. Wat heb ik bereikt? Wat heb ik niet bereikt.. ?? En wat wil ik nog bereiken?

Met 50 ben je toch echt al over de helft van je leven heen. Mijn droom als klein meisje was reisleidster. De wereld zien!

En dat heb ik gedaan. Niet als reisleidster, maar veel landen bezocht en in het buitenland gewerkt. Ik wilde alle avonturen beleven! Duiken, parachutespringen, bungy jump. Nu voelt het een beetje als: Ik heb alles al gedaan! WAT NU?

Man en kinderen is niet gelukt. Dat heeft blijkbaar niet zo mogen zijn. Moet ik weer gaan reizen? Een nieuwe passie vinden? Wat is mijn levensmissie!!??? Vraag ik mezelf vaak peinzend af.

Mijn volgende reis: Naar binnen reizen…wat speelt er zich binnen in mij af. Het spirituele is altijd als een rode draad in mijn leven geweest. Door meditatie, sjamanisme, en meerdere spirituele cursussen al veel geleerd.

Bewustwording een avontuur op zich! Deze ervaringen daar gaat dit blog over. Veel leesplezier:-)

 

 

Advertenties

Mediteren..samen met kwebbelend hoofd

boedha

“Ga je mee naar de heartfulniss meditatie? Je hebt het al zo vaak beloofd. Nu moet je een keer mee hoor, Diaan”, roept Kelly spontaan aan de andere kant van de lijn. Ik denk even na. Net thuis van werk. Ik heb eigenlijk geen andere plannen. Waarom ook niet. “Is goed” antwoord ik haar en spring in de auto.

Aangekomen in het huis waar de meditatie plaats vind voel ik me een beetje ongemakkelijk. Zes vrouwen zijn al aanwezig. Ze zijn allemaal een beetje artistiek. Een vrouw met grote scherpe neus kijkt me aandachtig aan. Ook haar blik voelt scherp en ik besluit de andere kant op te kijken. Een andere mevrouw met  uitgedoste lange jurk in vreemde kleuren vraagt of ik zin heb in een kopje thee.

Ik voel me een beetje een vreemde eend in de bijt. Ik krijg zelfs een beetje het gevoel alsof ik bij een sekte ben beland. Mijn hoofd staat niet stil en diverse gedachtes passeren mijn hoofd.

Onzekerheid bekruipt me. Ik had mijn haar ook moeten opsteken, bedenk ik me. Een lange blonde lok springt voor mijn oog  terwijl ik het kopje thee aanneem. Die blonde haren passen ook helemaal niet bij een meditatie club. En die rode nagellak al helemaal niet! Ik had me beter moeten voorbereiden. Gedachtes gieren verder door mijn hoofd.

Ben ik nu bij een sekte? Zit Kelly bij een sekte? Nee, dan had ik dat wel gemerkt toch? Wat gaat er nu gebeuren? Zal ik weer gaan? En een excuus verzinnen? 

We gaan zitten. Ze vraagt ons onze ogen te sluiten en te concentreren op ons hart. Onze meditatie begeleidster begint met een ontspanning oefening. “Breng je aandacht naar je linker voet. Adem in. Adem uit. Breng je aandacht naar je linker onderbeen. Adem in. Adem uit. ” Daarna na ons boven been. En zo komt elk lichaamsdeel aan bod.

Ik voel daadwerkelijk mijn lichaam helemaal ontspannen. Ik word rustig van binnen. Mijn gedachtes zijn er nog maar nu iets meer op de achtergrond. Ik voel dat mijn hartslag rustiger word. Door de onrust in mijn hoofd  sloeg mijn hart sneller, merk ik nu.

Ik heb wel eens gelezen dat meditatie van grote invloed is op je lichaam, herinner ik me nu. Het zorgt voor een lagere bloeddruk. Het gaat veroudering van je hersencellen tegen. Het maakt je immuunsysteem gezonder. Is zeer effectief tegen depressie en stress. Alleen maar door dagelijks  20 minuten te concentreren op je hart. Of te concentreren op je ademhaling. Erg bijzonder dat dat zo werkt eigenlijk, bedenk ik me. He, verdorrie, nu ben ik dit weer aan het denken, besef ik me.

Adem in. Adem uit.

Er komt meerdere gedachtes voorbij. Wat zal ik koken vanavond?  Maar ik geef er geen aandacht aan. Volgende gedachte. Morgen laptop niet vergeten naar kantoor. Adem in adem uit. En ook deze gedachte ebt dan weer weg. Zo heeft een mens gemiddeld 50.000 gedachtes op een dag! Bijna onvoorstelbaar. Dus het word nog even oefenen om deze stroom aan gedachtes te verminderen. Adem in. Adem uit.

Soms is er 2 seconden helemaal geen gedachte. En dat is lang in dit eeuwig kwekkende hoofd van mij.

Dan merk ik, doordat ik me concentreer op mijn hart, ik echt hier ben! Ik voel me erg aanwezig. Al die gedachtes in mijn hoofd zijn helemaal niet belangrijk. Om hier zo te zitten, met mijn ogen dicht, concentrerend op mijn hart en ademhaling voelt eigenlijk heel fijn. Een toestand van echt ZIJN. Zonder al die gedachtes, voel je wie je echt bent!

De 45 minuten vliegen voorbij. Als ze vraagt onze ogen te openen, wil ik dat bijna niet. Een fijn gevoel om helemaal echt te zijn. Echt hier in dit moment te zijn! In volle aanwezigheid.

Langzaam open ik mijn ogen. Ik kijk de kamer rond. Het lijkt alsof de kleuren in de huiskamer me nu veel meer opvallen. Ik zie alles intenser. Het voelt alsof ik nu pas echt hier ben.

Dan kijk ik naar de mevrouw met scherpe neus. Ze heeft helemaal geen scherpe neus, zie ik nu. Meteen in dat zelfde moment besef ik me: Ik was diegene die scherp was! Ik keek hen alle scherp aan uit wantrouwen. Wat ik bij haar zag, had ik in mezelf!!

Ik voel me nu meer verbonden met deze mensen, maar vooral verbonden met mezelf.

Ik ben geen vreemde eend in de bijt. En zij zijn ook niet vreemd. Het waren allemaal zinloze gedachtes. Nu ben ik weer in mijn hart,  in plaats van in mijn hoofd. Nu ben ik weer gewoon ik. En niet mijn gedachtes. De meditatie heeft me goed gedaan.

 

Resultaat:

Dagelijks keer ik nu terug  naar mijn hart. Concentreer me op mijn ademhaling. Houd mijn hart even vast en geef mijn aandacht aan het hart. Op deze manier probeer ik de hele dag vanuit mijn hart te leven. Stress te verminderen. En mijn gedachtes geen controle te geven.

 

 

Medium, zou die het antwoord weten?

IMG_3623“Ohh hier verheug ik me op” zeg ik enthousiast tegen mijn beste vriendin. Die ondertussen lekker een wijntje aan het inschenken is voor ons.

Dan gaat ze zitten op 1 van de witte stoelen, die altijd zo ontzettend kraken….maar zo leuk staan bij haar grote keukentafel. Net zo enthousiast als ik roept ze”vertel”!

“Morgen heb ik een afspraak met een medium” zeg ik met brede lach op mijn gezicht. En ik ga zelfs meer rechtop zitten in mijn stoel….afwachtend op haar enthousiaste reactie.

Ze kijkt me met haar rustig ree bruine ogen aan, en neemt een slokje wijn.

Dus ik probeer het nog een keer: “Je weet wel, een medium,die dingen kan aanvoelen en ziet”! “Misschien kan zij voelen welke kant ik op moet met mijn leven”… en geef nog eens extra mijn tanden bloot in een grote grijns.

Deze grijns brengt wel een glimlach op haar gezicht, maar niet het enthousiasme waar ik op hoopte. ” Oohh Diana je weet toch wie je bent” zegt ze. “Dat voel je toch van binnen, je moet gewoon geduld hebben, er komt vanzelf iets op je pad”.

Beetje teleurgesteld over haar reactie, neem ik ook maar een slok wijn. Voel me een beetje ongemakkelijk. “Ja maar je weet toch dat ik in mediums geloof”probeer ik nog een keer. “Sommige zijn heel goed. En kunnen je echt raad geven”.

“Tuurlijk moet je dat doen” zegt ze vol overtuiging. “Maar ik probeer alleen maar te zeggen: Luister naar je eigen hart”.

Daar heb je het weer: luister naar je eigen hart. Ik weet dat ze gelijk heeft. Maar soms weet ik niet hoe…”wat zegt mijn hart? welke kant moet ik op?”

Ondanks dat mijn vriendin het enthousiasme niet deelde, ben ik blij met mijn afspraak. Ik ben 10 minuten te vroeg en zit even in de auto. Ik leg mijn hand op mijn hart, en vraag of het medium straks door kan geven wat mijn missie hier is op aarde. Dit vraag ik aan mijn ziel, god, spirituele gidsen, het universum…of wie dan ook me hierin kan helpen.

Dan pak ik mijn tas en stap uit. Met een fijn, hoopvol, gevoel loop ik naar de praktijk van het medium.

We gaan samen zitten en beginnen met geleide meditatie. “Wat is je vraag”? zegt ze dan rustig. Ik slik even en zeg zachtjes: “Wat is mijn levensmissie? Welke kant moet ik op”?

Het is even stil. Het is best lang stil naar mijn gevoel….en ik open 1 oog. Ik zie hoe ze zit op haar stoel, haar handen hoog in de lucht en daar maakt ze bewegingen mee. Snel sluit ik mijn 1 oog weer.

Ze zegt: “Je hebt veel wijsheid in je. Veel levenservaring opgedaan. Vertrouw het  universum. Je bent op je pad. Je bent onderweg. De ervaringen in het leven heb je moeten meemaken, zodat je nu bent zoals je bent. Deze wijsheid zal je ver brengen, in wat je ook gaat doen”.

Als ik naar buiten loop, voel ik me herboren. “Ik ben op mijn pad” juich ik van binnen. “Ik zit op de goede weg”!

Later die avond op dezelfde witte krakende stoelen, bij de grote keukentafel, antwoord mijn vriendin droog…”Maar deze informatie telt toch voor iedereen! Iedereen is toch op zijn eigen pad, en maakt zijn eigen levenservaringen mee”.

Daar heeft ze natuurlijk ook weer gelijk in. Nu zie ik in, wat een algemeen antwoordt het medium me gaf.

Beetje teleurgesteld voel ik me daarna weer….het juich gevoel is weg. Mijn levensmissie nu nog niet gehoord.

 

 

 

 

Tekens van het universum…

carla 1De telefoon gaat. Ik neem net op tijd op. Meestal ben ik te laat, aangezien ik het rinkelende apparaat meestal niet zo snel kan vinden in mijn tas. “Hallo, met Carla” hoor ik aan de andere kant. “Carla? Carla ben en jij het? Uit Gran Canaria?” roep ik blij en verbaasd. Ik heb al jaren niets meer van Carla gehoord.

Carla werkt in Porto Rico, Gran Canaria. Ze verkoopt boot tickets naar Mogan. Carla is een leuke Nederlandse vrouw die alle talen spreekt. De eigenaar van de boot was een klant van mij in de tijd dat ik in Gran Canaria werkte. Door hem leerde ik Carla kennen. De Spaanse eigenaar was dol op ons beide. “Oh daar gaan ze weer: Bla Bla Bla.” riep hij vaak lachend als hij ons samen zag. We spraken over van alles: Liefde, mannen, het doel van het leven, de concurrentie in de boot wereld en over haar schattige poezen.

“Ja, ik ben het.” zegt ze. “Ik woon nu weer in Nederland. Wegens ziekte ben ik terug gekomen.” Hier schrik ik van. Carla woont al 20 jaar in Gran Canaria. Van haar had ik nooit verwacht dat ze ooit nog zou terug keren naar Nederland.

Ik hoor haar diep zuchten en ze vertelt haar verhaal. “Het was niet mijn plan om terug te keren naar Nederland. Op een dag ben ik gevallen, thuis in mijn appartement. Ik kon me niet meer bewegen” zegt ze zacht. “Ik bleek botkanker te hebben. En je weet, Daan, hoe de ziekenhuizen daar zijn. Plus geen familie in Gran Canaria, dus de enigste optie was om terug te gaan naar Nederland” zegt ze.

Botkanker? Carla? 54 jaar jong! Van alles schiet er door mijn hoofd. Ik schrik hier erg van en weet zo gauw niet wat ik moet zeggen. Dan zegt ze: “Het gaat nu wel goed. Ik heb een huisje gevonden en sta onder controle bij het ziekenhuis. Laten we afspreken?” zegt ze blij. Dat lijkt me ook fijn. “Ik kom aankomend weekend.” antwoord ik haar.

Carla woont ver van mij vandaan, in Egmond aan zee. Dat is TWEE UUR rijden. Dus ik kan niet even tussendoor naar haar toe. Door mijn werk zit ik veel op de weg. Deze week was het extra druk. Ik heb al veel kilometers gereden. Ik ben eerlijk gezegd moe van de lange afstanden. Ik bel Carla en zeg dat ik liever een ander weekend kom.

Zaterdagavond na een verjaardag rijd ik terug naar huis met de radio aan. Op de radio hoor ik een stem roepen: “HET IS MAAR 2 UUR!” Het blijkt een reclame te zijn van een reis organisatie. Twee uur vliegen en je zit al in de zon. Ik denk aan Carla, 2 uur rijden. Voelt toch niet helemaal goed dat ik niet naar haar ben toe gegaan. Binnenkort toch echt een keer heengaan, denk ik in mezelf.

Zondagavond lig ik na het gezellige drukke weekend op de bank. Ik besluit even op Facebook te kijken. Het eerste wat ik zie staan is : HET IS MAAR 2 UUR. In grote letters. Eronder lees ik dat het om de wachttijd gaat op Schiphol. Vrienden van me hebben vertraging.

Ik denk weer even aan Carla. Egmond aan zee, 2 uur rijden.

Mijn vriendin Sharmil uit Spanje belt. “Hoe is het Daan?” Ik ben even stil. Daan? Sharmil noemt mij nooit Daan. Dat zegt alleen Carla. Mijn zus noemt mij vaak: Diaan. Mijn vriendin uit Engeland noemt me: Dianabanana. Sharmil zegt meestal: Hoe is het lieverd.

Daan, dat zegt alleen Carla. En weer moet ik aan haar denken.

De volgende ochtend bij het ontbijt open ik Facebook even om de laatste nieuwtjes te zien. Als eerste bovenaan: HET IS MAAR 2 UUR. Het brengt me een beetje door de war. Waarom zie ik steeds: “het is maar 2 uur?” En waarom denk ik daarna meteen aan Carla?

Ik voel van binnen dat dit een teken is. Het kan niet telkens toeval zijn. Ik voel dat iets mij roept.

Ik moet naar Carla toe! Ik moet erheen!  Ik bel mijn baas en zeg dat ik een dag vrij neem. Daarna pak ik mijn tas en rijd naar Egmond aan zee.

Aangekomen in Egmond aan zee opent haar zus de deur. “Kom binnen” zegt ze vriendelijk. We kennen elkaar nog niet en stellen ons aan elkaar voor. In de huiskamer ligt Carla op de bank. Ik herinner me Carla in korte broek, met zonnebril, vrolijk lachend en vol energie. Vanaf de bank roept ze blij: “Daan”.

Ik schrik ervan hoeveel ze is afgevallen. Haar huid is grauw. Haar ogen staan ook anders, maar ik kan zien dat ze blij is dat ik er ben. “Nu heb je mijn zus ook meteen leren kennen” zegt ze blij. “Mijn zus heeft allemaal biologische groente en fruit in huis gehaald voor je dit weekend. Omdat ik weet dat je daarvan houd,” gaat ze verder. “Ik kan zelf niet meer opstaan, maar mijn zus zorgt goed voor me” vertelt ze liggend op de bank.

Een schuldgevoel bekruipt me. Carla heeft ondanks haar ziekte aan mij gedacht en ik was bijna niet komen opdagen! In de keuken maak ik samen met haar zus een lekkere salade en een bord vol fruit. Als ik op de stoel ga zitten en al het lekkers voor haar op tafel zet, kijkt ze me met een glimlach aan. “Dat is allemaal voor jouw, Daantje. Ik kan niet meer eten. Mijn lichaam verdraagt het niet meer.

Ze ziet dat ik schrik en tranen in mijn ogen krijg. Dit wist ik niet en het is alsof ik nu pas de ernst van de situatie inzie.

Dan vertelt ze me: “Maak je niet druk. In mijn fantasie ga ik elke avond uit eten!” ze glimlacht erbij en kijkt dromerig. “Gisteravond heb ik garnaaltjes met knoflook gegeten. En die heerlijke inktvisringen van Pedro uit Mogan, weet je nog? En een Spaans wijntje.” Haar ogen lichten op bij de gedachte.

“Soms eet ik Franse kikkerbilletjes en dan weer een heerlijke Italiaanse pasta. Of een Nederlandse pannenkoek. Allemaal in mij gedachtes.” zegt ze terwijl ze me aankijkt.

Ze krijgt een  brok in haar keel, maar gaat toch verder met haar verhaal. “Ik fantaseer het hele ritueel: de ober die de bestelling opneemt, de eerste hap, een slokje wijn, het natafelen met een vol gevoel, en het vragen om de rekening.”

Ze kijkt naar beneden naar haar dunne benen. “Nooit geweten dat ik het eten zo zou missen.” zegt ze zacht. “Plus de avonden gaan met fantaseren ook sneller voorbij als je alleen bent.” voegt ze eraan toe.

Mijn hart breekt en we beginnen beide te huilen. Ik pak haar vast. Het leven voelt zo oneerlijk op dit moment.

We praten de hele dag. Over het leven. Over mannen. Over haar stiekeme liefde voor Antonio. Over haar poezen in Gran Canaria.

Dan vertelt ze me rustig: “Daan, ik ga euthanasie plegen. Ik wilde je het niet door telefoon vertellen, maar ik heb veel pijn en mijn lichaam is op. Ik ben blij dat je toch nog bent gekomen.”

Nu ik haar gezien heb, begrijp ik haar beslissing. Maar het doet zo’n pijn. Ik voel mijn hart samentrekken.  Ik voel me zo verschrikkelijk verdrietig. Tranen rollen over mijn wangen.

Het moment van afscheid nemen voelt als een onmogelijke opgave. Hoe neem je afscheid van iemand die je niet meer gaat zien? In de auto kan ik niet stoppen met huilen.

Ik bel Antonio, de eigenaar van de boot in Gran Canaria. Hun deelde 20 jaar lang lief en leed met elkaar als vrienden. Ze is al die tijd stiekem verliefd geweest op hem. Ik vraag hem of hij Carla wilt bellen want ze had lang niets meer van hem gehoord. Zijn antwoord maakte me nog meer verdrietig: “Ik kan Carla niet bellen, Diana. Ik kan het niet aan.”

Twee dagen later, woensdagmiddag om 2.15 uur is ze overleden.

Nu achteraf ben ik met de tekens die ik kreeg: “Het is maar 2 uur.” Anders had ik haar niet meer gezien. Dan was ik er die maandag niet heen gegaan, maar had ik gewacht tot een tijdstip dat het me beter uit zou komen.

En dat zou dan te laat zijn geweest….

Foto: LexThoonen

Loslaten…een moeilijke levensles

suzi

Onder het afwassen gaat de deurbel.  Snel droog ik mijn handen af en loop naar de deur. “Mogen we binnen komen? We hebben nieuws” en ik zie 2 blijde gezichten voor de deur staan.

Jason en Suzie ken ik al jaren. Een koppel dat garant staat voor een gezellige avond. Door de jaren heen heb ik ze beide als mens zien groeien. Van twee best verlegen mensen, gevangen in de sleur van het dagelijkse leven, en soms samen ruziënd over onbelangrijke zaken, naar twee bewuste mensen die inzien dat je zelf verantwoordelijk bent voor je leven.

Door hun nieuwe werk, waarbij ze veel naar seminars gaan, hebben ze veel geleerd over positief denken. Over dromen waarmaken en de sleur zelf verbreken. Hun verlegenheid is verandert in zelfvertrouwen. En door boeken en gesprekken veel geleerd over relaties en wat ze nodig hebben in een relatie. Ze houden nu rekening met elkaar.

Ik schenk gezellig een wijntje in voor ons allemaal. “Doe mij maar water” zegt Suzie. “We hebben een cadeau voor je bij” zegt ze met een ‘Big smile’. En ze geeft me een klein pakje in mijn handen.

“Oh spannend” roep ik verbaasd. Ik begrijp helemaal niets van hun geheimzinnigheid.

Als ik het pakje open en het fotolijstje met tekst zie, springen de tranen in mijn ogen. Ze is ZWANGER! Al drie maanden.

De vorige keer heeft Suzie een miskraam gehad, dus dit nieuws is overweldigend. “Yoehoee! Wat geweldig!” roep ik blij en ik neem ze beide in mijn armen. Suzie was met de 38 jaar al in de overgang en volgens de doctor was de kans erg klein op zwangerschap. Haar grote wens, een kindje, wilde ze niet opgeven. Ondanks dat die kans klein was.

Drie weken later gaat de telefoon. Of ik even langs wil komen. Ze opent de deur met rode betraande ogen. Uit de echo vanmorgen blijkt het hartje niet te kloppen. De lieve kleine baby in haar buik leeft niet meer.

Het verschrikkelijke nieuws komt als een donderslag bij heldere hemel voor hun beide. Nu moeten we afwachten en zal ze de vrucht vanzelf uitplassen. Dat had de doctor haar gezegd.

Dit gebeurde niet. Veertien dagen later is haar baby vrucht nog steeds in haar buik. “Suzie” probeer ik voorzichtig. “Je moet echt loslaten en afstand doen van je baby, anders laat jouw lichaam de vrucht nooit gaan.” Ze kijkt me verdrietig aan en de tranen rollen over haar wangen. “Ik weet het, maar ik weet niet hoe.” Haar antwoord breekt mijn hart.

Thuis maak ik me grote zorgen. Al veertien dagen een dood baby’tje in je buik. Dit kan niet gezond zijn, zowel lichamelijk als geestelijk.

De doctor besluit haar pillen te geven die een miskraam opwekken. Maar ook deze hebben geen resultaat. Ze laat niet los. Dag 18 bel ik haar op. “Zal ik je reiki geven? Kijken of dat helpt?”

Negen jaar geleden heb ik reiki 1 en 2 gedaan. Destijds had ik veel bijzondere ervaringen met reiki. Nu heb ik al jaren geen reiki meer gegeven. Maar ik wil Suzie zo graag helpen en dit is het enigste wat ik kan bedenken.

Ze gaat liggen op de bank en ik leg mijn handen zachtjes op haar hoofd. Daarna op haar hart. Je merkt een verschil met reiki geven. Of je gewoon je handen op iemands hart legt, of dat er ook daadwerkelijk energie doorstroomt. Dat verschil voel je.

Dan leg ik mijn handen op haar buik. En bid ik dat ze de kracht krijgt om haar baby’tje los te laten.

De reiki sessie duurt ongeveer een uur. Daarna zijn we beide stil. Er valt niet veel te zeggen bij zoveel verdriet. En we hebben geen idee of de reiki helpt. We besluiten naar buiten te gaan met een kop koffie.

Twee uur later roept Suzie me. De babyvrucht is gevallen in de wc.  We huilen beide. Deze baby, deze ziel, was zo welkom in hun leven.

We besluiten met zijn drieën (inclusief mijn zus die ook haar beste vriendin is) om het babyvruchtje een speciaal afscheid te geven. We wikkelen de vrucht in een witte doek, en plaatsen het in een doosje. Bij de maas nemen we afscheid met een ritueel. Net zoals ze dit doen aan de Ganges in India. Het doosje plaatsen we op het water en dobbert een paar meter verder voordat het naar de bodem zinkt. Ons drie huilend achterlatend.

Een paar maanden later, op 1 januari, proosten we met zijn allen op nieuwe kansen en een nieuw begin. Suzie besluit te accepteren dat ze geen moeder word. Na 2 miskramen en met weinig kans door de overgang, laat ze haar diepste hartenwens los.

Twee maanden later, na het loslaten van haar wens, is ze weer zwanger. Nu is hun prachtige zoon alweer anderhalf jaar. Dolgelukkig zijn ze samen. Een bijzondere mooie wending in het leven, die niemand meer had verwacht.

 

Intuïtie versus gevoels

b882bd36-c27e-4717-9f5c-b6f86ea998fbMediums fascineren me. Misschien omdat ik geloof dat er meer is tussen hemel en aarde, maar niet zo goed begrijp wat dat meer dan precies is. Waarom we hier met zijn allen rond lopen op deze aarde en er intussen werelden zijn waar we niets van weten.

Een medium heeft soms contact met die andere wereld. en ik besluit een medium te zoeken op internet. Een medium met goede referenties. Zoals in elk beroep heb je goede mediums en niet zo”n goede mediums.

Internet staat bomvol met mediums en ik besluit mijn gevoel te volgen. Ik zie een foto van een medium die me wel  aanspreekt. Haar tekst spreekt me ook aan. Door de enthousiaste, goede referenties besluit ik een afspraak te maken.

Het is 2 uur rijden naar haar praktijk. Ondanks mijn navigatie in de auto verdwaal ik. Op een of andere manier stuurt de navigatie mij steeds de andere kant op. Geërgerd kom ik veel te laat aan en dan kan ik ook nog eens geen parkeerplaats vinden.

Verontschuldigend kom ik binnen lopen. 20 minuten na de afgesproken tijd. We gaan zitten en ze stelt me een paar vragen.

Ineens bekruipt me het gevoel: Nee. Nee, ik wil geen mediumsessie van deze mevrouw. Ik probeer deze gedachte weg te stoppen en me te concentreren op haar vragen. Maar iets borrelt van binnen in me op. Ik ga abrupt staan en zeg haar: “Sorry, ik heb me bedacht. Ik wil geen sessie.”

Verbijsterend kijkt ze me aan. “Maar waarom dan niet?” Ik kan het niet uitleggen zeg ik vastbesloten. “Sorry! Maar ik weet wel dat ik het niet wil.”

5 minuten later zit ik weer in de auto. Twee uur rijdend terug naar huis. Wat gebeurde er nu? Vraag ik mezelf peinzend af. Ik wilde toch zo graag een mediumsessie! Dat was mijn intuïtie besef ik me. Mijn intuïtie zei nee zonder uitleg. Ondanks dat ik nu 4 uur voor niets in de auto zit, is er een diep weten in mezelf dat dit het juiste besluit was.

Gevoel en intuïtie 2 verschillende dingen. Intuïtie is een diep weten zonder uitleg of beredenering. De medium mevrouw heeft nog steeds haar praktijk en  goede referenties. Maar nu jaren later weet ik nog steeds zeker dat mijn besluit goed was, zonder te weten waarom.

Intuïtie versus gevoel. Nu ben ik iemand die graag naar mijn gevoel luistert. Klopt dat dan wel altijd? vraag ik me peinzend af. Soms zegt mijn gevoel: Geen zin om te sporten, ga lekker thuis op de bank liggen met een dekentje in deze kou. Soms luister ik naar dat gevoel. Maar soms ook niet en ga ik toch, om daarna met een heerlijk gevoel thuis te komen. Heeft me goed gedaan dat uur sporten.

Erg verwarrend dus: gevoelens!

Gevoelens kunnen voortkomen uit gedachten en dat is misschien wat we soms vergeten. Kijk maar eens naar een verdrietige film, waarin bijvoorbeeld de hoofdrol speler overlijdt. Tranen met tuiten stromen over je wangen van verdriet. Terwijl in het echte leven je geen reden hebt voor verdriet en niemand is overleden. Je gevoel is beïnvloed door de film.

Zo kun je je gevoel dus beïnvloeden met negatieve gedachtes naar positieve. En vise versa. Intuïtie gaat voorbij je gevoel.

Als je ontdekt wat eigen liefde is, kies je ook steeds meer voor positieve gevoelens. Ik ben er dan ook achter dat je positieve gevoelens kunt kiezen. Natuurlijk met een ernstige gebeurtenis is het erg moeilijk positieve gevoelens te kiezen. Toen mijn moeder ziek was, lukte dit mij niet. De angst schreeuwde door mijn lichaam. Ik wist dat ik positief moest denken, maar de angst schreeuwde het uit. En ik was zo bang voor een negatief resultaat.

En die gevoelens mogen er ook zijn. Ons gevoel geeft ons persoonlijkheid. Ieder mens heeft zijn eigen ervaring in het leven. De een word boos omdat haar of zijn partner laat thuis komt. De ander maakt het niets uit. Het is een gevoel dat ontstaat door eerdere ervaringen. Of door overtuigingen die in je opvoeding zijn opgelegd. Deze overtuigingen beslissen dan over je gevoel.

Intuïtie en gevoel, beide net zo belangrijk. Ons gevoel kunnen we beïnvloeden. Onze intuïtie is een diep weten (van binnen).

 

 

 

 

Passie..

0280be87-0b71-4bea-ba70-3e92544e42a0Heerlijk je passie volgen met al zijn “ups-and-downs”. Soms weet je je passie nog niet en moet je op onderzoek uit. Maar heb je je passie eenmaal gevonden, dan besteed je er uren aan zonder besef van tijd.

Paar jaar geleden genoten we met vrienden van een zwoel, warme zomeravond. Liggend in een hangmat en onder het genot van de nodige wijntjes, kwam de vraag: ” Wat zou je doen als alles mogelijk zou zijn? Wat wil je echt in het leven?”

Heerlijk dit soort vragen. Mijmerend kijk ik naar boven naar de sterren. De lucht is helder en de sterren vonkelen. Ik weet het echt niet… denk ik in mezelf. Ik wou dat ik het wist!

Al zolang bezig met de vraag: Wat is mijn levensmissie? Waarvoor ben ik hier op aarde? Waarom zijn wij allen hier????

Ik las een keer in een boek: We worden 2 keer geboren. De dag dat je ter wereld komt. En de dag dat je weet waarom.

Dan antwoord Marcus ( ook omhoogkijkend naar de sterren.)  “Ik zou graag meer muziek willen maken in mijn leven.” We reageren allemaal enthousiast. “Wauw! Dat moet je doen!” En zo is het idee ontstaan voor zijn eigen jazzband.

Uren repeteren voor een optreden. Veel organiseren, maar elke 3 maanden spelen ze de sterren van de hemel. Marcus volgt zijn passie.

10 februari is het volgende optreden in de Kansas Cuijk met een gastopreden van de Turkse trombonist: Efe Erdem. En iedereen is natuurlijk welkom!

Mijn vriendin heeft haar passie gevonden in het beeldhouwen. Na een workshop (eigenlijk een cadeau  voor haar moeder) werd ze verliefd op het bewerken van stenen en het meditatieve gevoel dat het beeldhouwen haar gaf.

Ze begon met kleine steentjes van 3 kilo. Deze staan schattig door het hele huis verspreid. Nu werkt ze aan stenen van 60 kilo! Die brengt ze terug -met haar hamer en creatieve blik – terug tot  prachtige kunstwerken van 30 kilo. Het huis staat vol en nu moet de tuin het ontgelden.

Passie….een mooi iets.

Ik heb mijn passie gevonden in schrijven. Super blij ben ik met mijn 28 volgers. Al geef ik toe dat de helft goede vrienden zijn. Of het mijn levensmissie is? Of mijn doel hier op aarde? Dat weet ik niet.

Maar wat je passie ook is… gewoon aan de slag gaan en er elke dag aan werken?

Ja.

Alleen? Waarschijnlijk wel.

Waarvoor? Onduidelijk.

Voor wie? Voor jezelf waarschijnlijk.

Hoe lang? Joost mag het weten.

Waarom? Omdat het van levensbelang is:-)

 

 

Biodanza ..Je gevoelens uitdrukken in een dansende beweging.

bd3529c0-8218-431f-ac0e-bcc9b53a2e75

We staan in een grote kring met 15 vrouwen. De Spaanse workshop begeleidster legt uit dat dadelijk de muziek begint en ze een woord gaat roepen. Bij elk woord mogen wij dansend dat woord tot uitdrukking brengen.

De muziek begint. Fijne vrolijke klanken verspreiden zich in de zaal en we beginnen te bewegen. Dansend doe ik mijn ogen dicht. Het voelt fijn om te dansen.

Dan roept ze: “Familia!” En ik merk op wat een krachtige stem deze tengere mevrouw heeft. Dat is me voorheen niet opgevallen. Ik breng mijn handen naar mijn hart en dans tevreden verder. Dit voelt goed, dansend met mijn handen op mijn hart bij het woord familie.

“Enojado!” weer met een krachtige stem. Boosheid. Ik begin wild te dansen. Met mijn handen in een vuist sla ik wild alle kanten op. Ik ben eigenlijk boos op mijn vriend. Maar durfde het hem niet te vertellen. Nu gooi ik al dansend / springend  al mijn frustratie eruit.

“Confiar!” roept ze hierna. Vertrouwen. Ik begin langzamer te dansen en voel me een beetje inzakken. Mijn armen hangen langs mijn lichaam. Hang van 1 been op het andere been. Ik weet niet goed hoe ik “vertrouwen” dansend moet uiten. Nee erger nog! Ik realiseer me dat ik weinig vertrouwen heb! En dat is duidelijk te zien in mijn dans.

Entusiasta is het volgende woord. Enthousiasme. Meteen kom ik in actie. Ik gooi mijn handen in de lucht. Draai bewegelijk met mijn heupen op de muziek. Maak een rondje met heel mijn lichaam. Mijn voeten maken danspasjes waar Fred Astaire jaloers op zou zijn. Ja, enthousiasme heb ik wel in me. En dat voel ik ook.

Iedereen danst op zijn eigen manier. En uit zich dansend bij elk woord. Verschillende woorden komen voorbij. En bij elk woord verandert de dans.

Daarna doen we een andere oefening. Zonder te spreken, voelen welke dans de ander nodig heeft.

Ik sta tegenover een meisje van ongeveer 25 jaar. We kijken elkaar in de ogen aan. We hebben afgesproken dat ik als eerste ga beginnen. De ander moet mij dan na doen.

Ik kijk haar aan en krijg het gevoel dat zij meer moet opkomen voor haarzelf in haar leven. Dus als eerste ga ik kaarsrecht staan met 1 arm strak omhoog en 1 arm naar beneden. Als een tangodanser. Begin vervolgens te stampen als een flamenco danser op de muziek. Mijn armen wild, omhoog en omlaag, alles weg duwend. Met veel power stamp ik dansend de hele zaal door. Zij, een beetje verlegen en met gebogen schouders, moet mij na doen. Daar gaat ze dan…. kaarsrecht, stampend, de hele dansvloer opeisend.

Nu is het mijn beurt. En moet ik haar na doen. Ze kijkt me in mijn ogen aan en begint zachtjes te wiegen. Langzaam van links naar rechts. Een soort baby wiegen lijkt het wel. Dan brengt ze haar handen naar haar mond en blaast een vliegkus naar me. Niet 1, niet 2, maar honderden. Ze houd niet op!

Al dansend blijft ze maar vliegkusjes naar me toe sturen en ik moet haar na doen. De tranen springen me in de ogen. Ik begrijp precies wat ze bedoelt… Lief zijn voor mezelf..Mijn gebrek aan eigen liefde.

Op het einde van de workshop mogen we allemaal vrij dansen op die heerlijke vurige klanken van Spaanse gitaren. We hebben geen woord met elkaar gewisseld en dat is prima. We lachen en dansen er vrolijk op los.

 

Wat ik ervan heb geleerd: Fantastische ervaring om zonder te praten maar met beweging veel over jezelf te realiseren. En inziet waar je nog aan moet werken.