Uitgelicht

Hallo leven, trek iets moois aan en we gaan..

En dan word je 50! (slik) Voelt toch als een mijlpaal in je leven. Wat heb ik bereikt, wat heb ik niet bereikt.. En wat wil ik nog bereiken?

Met 50 ben je toch echt al over de helft van je leven heen. Mijn droom als klein meisje was reisleidster. De wereld zien! En dat heb ik gedaan, niet als reisleidster, maar veel landen bezocht en in het buitenland gewoond en gewerkt. Ik wilde alle avonturen beleven, duiken, parachutespringen, bungy jump. Dus voelt het nu een beetje als….ik heb alles al gedaan. Wat NU?

Man en kinderen is niet gelukt. Moet ik weer gaan reizen? Een nieuwe passie vinden? Wat is mijn levensmissie!!??? Vraag ik mezelf vaak peinzend af.

Mijn volgende reis…naar binnen reizen…wat speelt er zich binnen in mij af…. Het spirituele is altijd als een rode draad in mijn leven geweest. Door meditatie, sjamanisme, en meerdere spirituele cursussen al veel geleerd.

Bewustwording, een avontuur op zich. Deze ervaringen daar gaat dit blog over. Veel leesplezier:-)

 

 

Advertenties

Haptonomie workshop

A0FAA42F-DBCA-42F7-B4FB-2CC4CF1F1350Workshops, ik houd ervan! Alsof iemand je laat spieken achter een gordijntje “kijk.. dit kun je allemaal leren”. Een eerste kennismaking met iets nieuws. Je kunt je er verder in verdiepen of het gewoon bij 1 workshop laten.

Haptonomie: De leer van menselijk gevoel en gevoelsleven. Dit spreekt me ontzettend aan, en ik verheug me op de workshop zaterdag.

We zijn met een grote groep van 20 en gaan allemaal zitten ergens in de rij stoelen. Een leuke vrouw met wijde rok, en opvallend rood t-shirt, staat voor haar bureau. Ze kijkt ons aan.” Ga nu allemaal eens ergens anders zitten” zegt ze vriendelijk…”Wissel je plek”.

Ik besluit meer bij het raam te gaan zitten, op de hoek. Dan vraagt ze: “Hoe voelt die plek? Wil je er blijven zitten…of wil je terug?”

Ik wil terug naar mijn eerste plek. Tweede rij bij de deur. En ga terug naar mijn eigen plek. Sommige blijven zitten en sommige keren terug naar hun eerste keus.

“Kijk”…zegt ze. “Hier leer je van”. “Heb je intuitief je plek gekozen.. Of heb je niet naar je gevoel geluisterd en bent gewoon maar ergens gaan zitten….”

Meteen al een oefening of je naar je gevoel luistert. Blij dat ik onbewust meteen goed ben gaan zitten.

Bij de volgende oefening krijgen we een groot papier, en mogen allemaal onze handtekening erop zetten. Ze komt bij me staan en vraagt ” Wat vind je van je handtekening? Voelt het goed?”

Ik kijk er eens goed naar. Nooit eerder bij stil gestaan. Het is een kleine fluttige handtekening. Er staat zelfs een streep door mijn eigen naam! Alsof ik mezelf weg streep. De voorletter D is ook heel klein, alsof ik mezelf klein houd. Mijn handtekening zegt meer over mezelf , dan dat ik ooit voor mogelijk had gehouden.

Ieder in de groep heeft zo zijn eigen uitleg over zijn handtekening, en eigen realisaties. Ik ben onder de indruk van haptonomie.

Het volgende uur is erg commercieel. Dit gebeurd natuurlijk ook weleens bij workshops. Voor degene die de workshop geeft meteen een manier om klanten te werven. Ze legt enthousiast uit wat een eenjarige opleiding voor je kan betekenen in persoonlijke groei. En je kunt daarna zelfs, met de driejarige opleiding, haptotherapeut worden.

Bij de afsluiting kijkt ze ons allen aan. “Onze missie is het versterken van jouw als persoon, in groei en ontwikkeling”. Ze kijkt de zaal rond en ons alle even in de ogen. Ja, verkopen kan ze heel goed. Maar in verband met de hoge kosten moet ik er echt nog even over nadenken. Gevoel en verstand in balans, zeg maar:-)

 

Medium, zou die het antwoord weten?

Ohh hier verheug ik me op, zeg ik enthousiast tegen mijn beste vriendin. Die ondertussen lekker een wijntje aan het inschenken is voor ons.

Dan gaat ze zitten op 1 van de witte stoelen, die altijd zo ontzettend kraken….maar zo leuk staan bij haar grote keukentafel. Net zo enthousiast als ik roept ze, vertel!!

“Morgen heb ik een afspraak met een medium” zeg ik met brede lach op mijn gezicht, en ga zelfs meer rechtop zitten in mijn stoel….afwachtend op haar enthousiaste reactie.

Ze kijkt me met haar rustig ree bruine ogen aan, en neemt een slokje wijn.

Dus ik probeer het nog een keer: Je weet wel, een medium,die dingen kan aanvoelen en ziet!! Misschien kan zij voelen welke kant ik op moet met mijn leven… en geef nog eens extra mijn tanden bloot in een grote grijns.

Deze grijns brengt wel een glimlach op haar gezicht, maar niet het enthousiasme waar ik op hoopte. Oohh Diana je weet toch wie je bent, zegt ze. Dat voel je toch van binnen!  Je moet gewoon geduld hebben, er komt vanzelf iets op je pad.

Beetje teleurgesteld over haar reactie, neem ik ook maar een slok wijn. Voel me een beetje ongemakkelijk. Ja maar je weet toch dat ik in mediums geloof, probeer ik nog een keer. Sommige zijn heel goed. En kunnen je echt raad geven.

Tuurlijk moet je dat doen! zegt ze vol overtuiging. Maar ik probeer alleen maar te zeggen: Luister naar je eigen hart.

Daar heb je het weer: luister naar je eigen hart. Ik weet dat ze gelijk heeft. Maar soms weet ik niet hoe…wat zegt mijn hart? welke kant moet ik op?

Ondanks dat mijn vriendin het enthousiasme niet deelde, ben ik blij met mijn afspraak. Ik ben 10 minuten te vroeg en zit even in de auto. Ik leg mijn hand op mijn hart, en vraag of het medium straks door kan geven wat mijn missie hier is op aarde. Dit vraag ik aan mijn ziel, spirituele gidsen, het universum…of wie dan ook me hierin kan helpen.

Dan stap ik uit, pak mijn tas en loop met een fijn, hoopvol, gevoel naar de praktijk van het medium.

We gaan samen zitten en beginnen met geleide meditatie. Wat is je vraag, zegt ze dan rustig. Ik slik even en zeg zachtjes: Wat is mijn levensmissie? Welke kant moet ik op?

Het is even stil. Het is best lang stil naar mijn gevoel….en ik open 1 oog. Ik zie hoe ze zit op haar stoel, haar handen hoog in de lucht en daar maakt ze bewegingen mee. Snel sluit ik mijn 1 oog weer.

Ze zegt: Je hebt veel wijsheid in je. Veel levenservaring opgedaan. Vertrouw het  universum. Je bent op je pad. Je bent onderweg. De ervaringen in het leven heb je moeten meemaken, zodat je nu bent zoals je bent. Deze wijsheid zal je ver brengen, in wat je ook gaat doen.

Als ik naar buiten loop, voel ik me herboren!! Ik ben op mijn pad, juich ik van binnen. Ik zit op de goede weg!!

Later die avond op dezelfde witte krakende stoelen, bij de grote keukentafel, antwoord mijn vriendin droog…Maar deze informatie telt toch voor iedereen! Iedereen is toch op zijn eigen pad, en maakt zijn eigen levenservaringen mee.

Daar heeft ze natuurlijk ook weer gelijk in. Nu zie ik in, wat een algemeen antwoordt het medium me gaf.

Beetje teleurgesteld voel ik me daarna weer….het juich gevoel is weg. Mijn levensmissie nu nog niet gehoord.

 

 

 

 

Positief denken workshop

61089889-F9C6-4FF6-8F85-EC0FA5F7BDCF.jpegDat positief denken je leven een stuk leuker maakt, wist ik al. Maar ik wist niet dat de gedachtes van een ander je ook kunnen beinvloeden.

De workshop waar ik nu zit gaat over positief denken en we gaan wat oefeningen doen. De workshopbegeleidster vraag ons in een rij tegenover elkaar te gaan zitten. 8 aan de ene kant en 8 aan de andere kant. Ongeveer 2 meter uit elkaar zodat er dadelijk iemand door de rij heen kan lopen.

Dan vraagt ze of ik even op de gang wil gaan wachten, en als ik word geroepen mag ik weer binnen komen. Ik sta op de gang en kijk wat voor me uit. Mijn neus kriebelt een beetje en ik friemel wat aan mijn neus. Geen idee wat er binnen word besproken.

Binnen in de zaal vraagt ze de groep: Als Diana dadelijk binnen komt, gaan we allemaal heel positief over haar denken. Wat is ze mooi… En zo aardig..Ze is fantastisch..Ze is geweldig.

Ik word geroepen en loop door de rij. Iedereen kijkt me aan. Ik heb geen idee wat ze denken en lach vriendelijk. Ik loop rustig, fijn terug naar de gang en heb geen idee wat ik hiervan heb moeten leren.

Als ik terug ben op de gang vraagt ze de groep: Nu gaan we allemaal heel negatief over Diana denken…wat is ze lelijk…stom mens..ze doet nooit iets goeds.

Ik word weer geroepen zonder dat ik weet wat er is besproken. Weer loop ik door de rij heen. De workshopbegeleidster zegt: Zien jullie, hoe ze nu met haar schouders gebogen loopt, straks liep ze kaarsrecht. Nu de begeleidster het zegt, valt het mijzelf ook op. Normaal loop ik toch echt kaarsrecht. Van mijn moeder geleerd. Rechte schouders, borst vooruit,riep ze me al toe van jongs af aan.

Zien jullie, hoe ze nu niet glimlacht. Straks glimlachte ze naar iedereen. Dit is mijzelf ook niet opgevallen maar het klopt, ik kijk gewoon.

Zien jullie, hoe ze nu een beetje onzeker door de rij heen loopt. En zelfs iets sneller loopt en eerder terug is bij de gang. Straks liep ze blij voorbij en gewoon rustig terug naar de gang.

Dan legt ze me uit, welke opdracht iedereen heeft gekregen. Ik sta perplex! Nooit geweten dat gedachtes van een ander, zoveel invloed kunnen hebben.

 

Resultaat: Ik luister beter naar mijn eigen lichaam. En wanneer ik over iemand negatief denk, stop ik die gedachte meteen, omdat ik weet wat voor een invloed het kan hebben.

Afspraak met een Astroloog

astro

Mijn vrienden kennen me blijkbaar heel goed. Een consult voor astrologie gekregen. Super blij ben ik ermee en ik maak meteen een afspraak.

Als ik aankom vraagt ze me even te wachten in de werkkamer. Ze is de wc aan het poetsen. Voelt een beetje raar. Ik kom hier met mijn grote levensvraag, en zij poetst de wc. Alsof ik niet serieus word genomen. Ik probeer dit negatieve gevoel van me af te schudden.

Beetje rondkijkend in de kamer zie ik dat de ruiten hoognodig gewassen moeten worden. Er staat een grote boekenkast die al lang niet meer is gestoft. Met schuinhoofd zie ik boeken van zeer interessante schrijvers.

Dan komt ze eraan en vraagt of ik iets wil drinken. Doordat het er zo vuil is durf ik geen thee te vragen en vraag maar een glaasje water. Ze is klein en heeft een lieve uitstraling. Fel rood kort piek haar, en heeft wel iets weg van een kabouter.

Dan opent ze het grote papier met daarop mijn geboortehoroscoop. Het is een ronde cirkel met meerdere symbolen aan de zijkant waar ik niets van snap. Mijn geboortedag en geboortetijd had ik aan de telefoon al doorgegeven, toen ze erna vroeg.

Ze kijkt er aandachtig naar en zegt rustig “je hebt lang in buitenland gewoond en veel gereisd”. Ze kijkt niet op, dus ik heb niet het gevoel dat ik een bevestigend “ja” moet antwoorden. Maar ben zelf verbaasd, het staat dus blijkbaar ook in de sterren. Al mijn reizen en de jaren in het buitenland wonen.

Dan zegt ze, je bent erg gevoelig, hebt een grote intuitie. Je moet nog een beetje werken aan je zelfvertrouwen, je kent je eigen waarde niet. Daardoor verkeerde relaties aangetrokken. Toch is het niet voor jouw bedoeld om altijd alleen te blijven. Ik zie duidelijk liefde naar je toekomen in de zomer van 2019.

“Oh maar dat is mijn vraag niet” onderbreek ik haar. “Ik wil graag weten wat mijn levensmissie is hier op aarde?” Ze kijkt me lief aan en zegt “Ik lees wat er in de sterren staat”. Ze kijkt terug op het grote papier, zet haar vinger op een symbool en maakt een driehoek. “Kijk”, roept ze blij en kijkt me met haar lieve pretoogjes aan. “Hier, Mercurius komt in Pluto”, terugkijkend op het grote papier en dan weer naar mij met lachend gezicht. Alsof ze verwacht dat ik nu ook blij word en het helemaal begrijp.

Dan ziet ze mijn onnozele gezicht. Ze legt uit, “dit is zeer positief vanaf november gaat je energie omhoog, je authentieke zelf laat je steeds meer zien aan de wereld. Dat zorgt voor positieve veranderingen. Je komt nu tot bloei in wie je echt bent. Dit jaar is een belangrijk jaar”.

Maar wat moet ik dan doen? welke kant moet ik op? moet ik ander werk doen? weer gaan reizen? Alle vragen die steeds in mijn hoofd zitten, gooi ik er nu uit.

Reizen kan altijd. Je geluksopdracht in je leven staat in de sterren en je kunt zelf bepalen hoe je dat indeelt in je leven. Bij jouw is je opdracht: inspireren en motiveren.

Ze kijkt me weer lief aan en zegt rustig, “ieder mens heeft talenten in zijn leven, aan de manier hoe de sterren stonden bij jouw geboorte kan men zien welke talenten jij meekreeg. Onafhankelijk, enthousiast, gevoelig, mediamiek, sterke intuitie. Dat zijn je sterke punten”.

Als ik buiten in de auto zit, en nog even al deze informatie tot me door laat dringen. Bedenk ik voldaan, “ja hier kan ik wat mee”! “Als inspireren en motiveren mijn geluksopdracht is, dan ga ik dat doen”!

 

Resultaat: Eigenschappen die ik in me heb, en ergens van binnen wel wist, werden nu bevestigd. De positieve maar ook de negatieve. Mijn verleden kon ze helemaal beschrijven. Nu afwachten of haar toekomst beschrijving ook klopt:-)

 

Toeval..of niet…

boeken

Maandagochtend. De volgende afspraak met klant is in de bibliotheek, zie ik in de agenda. Hij wilde niet bij zijn bedrijf afspreken, maar meteen zien waar zijn reclame dan komt op het grote tv scherm in de bibliotheek.Met mijn map wacht ik nu aan de lange witte tafel.  Tussen de hoge schappen met vele boeken.

Meneer is iets later, dus ik kijk wat om me heen. Op de lange witte tafel ligt 1 boek. “Is zeker iemand vergeten terug te zetten in het schap”, denk ik bij mezelf. Ik strek mijn arm om het boek te pakken en lees de titel van het boek in grote gele letters:” De kracht van schrijven”. “Leerboek en tips om verhalen te schrijven”staat er. “Dat is toevallig” bedenk ik me.

Ik zit al een tijdje te denken om te gaan schrijven, maar heb geen idee hoe ik moet beginnen.

Grote bewondering voor schrijfster Isabella Allende, hoe zij je meeneemt in het verhaal. Je kunt niet stoppen met lezen en leeft helemaal mee. Magisch, vind ik dat..zo kunnen schrijven.

Nu ben ik geen Diana Allende en besluit het leerboek mee te nemen. “Wie weet staan er leuke tips in en leer ik iets”denk ik dromerig.

Dan komt de klant eraan lopen. Hij zegt vastbesloten: ” ik heb toch besloten niet te adverteren in de bibliotheek, maar ik wilde je het persoonlijk zeggen en niet door telefoon”. Dit heb ik nog nooit meegemaakt! We zijn niet eens tot een gesprek gekomen. Ik verlaat de bieb zonder nieuwe klant en met nieuw boek.

Drie weken later breng ik het boek terug zonder ook maar 1 bladzijde te hebben gelezen. Die heerlijke zomerdrukte, het buitenleven en veel dingen doen.  Geen rust om een boek te lezen.

Paar dagen later verschijnt er een brief van de bibliotheek met de post. Mededeling : u heeft het boek niet terug gebracht binnen het toegestane uitleentermijn. Geergerd ga ik terug naar de bibliotheek. Er zit een mevrouw achter de balie. Ze heeft  bruin recht haar tot haar kin, en kijkt naar me omhoog vanuit haar leesbril.

“Dat is vreemd”, antwoord ze me. “U heeft het boek wel terug gebracht”zegt u me. “Mmm,ik zal eens kijken in de schappen”. Ze loopt met haar kleine platte schoentjes geluidloos over de harde vloer. Nu valt het me pas op dat mijn hakken bij elke stap een tik geluid maken, op de harde vloer. En besluit verder achter haar aan te lopen, op mijn tenen.

Bij het schap ziet ze het boek. Ze pakt het uit de rij en draait zich om. “Kijk, u heeft gelijk”! “Er is iets fout gegaan” zegt ze op vriendelijke toon. “Zo n fout gebeurd eigenlijk nooit, toevallig dat het net bij u gebeurd terwijl u zo ver weg woont”zegt ze en kijkt er verontschuldigend bij.

En weer zie ik de grote gele letters: “De kracht van schrijven. Leerboek en tips”. Er verschijnt een kleine glimlach op mijn gezicht en ik kijk haar aan. “Misschien moet ik hem dan toch maar echt gaan lezen, nu het boek voor de tweede keer op mijn pad komt” zeg ik haar nu met een grote glimlach.

 

Resultaat: Deze toevalligheden hebben me aan het denken gezet…en ik heb besloten om te gaan schrijven. Daardoor is mijn blog ontstaan:-)

Amma in Nederland

40255F8F-27F8-439C-B06F-5A1F477C2C5F Ze is er weer. Deze bijzondere vrouw uit India. Heel de wereld reist ze rond om omhelzingen te geven aan mensen. Indiase yogi, ook wel knuffelmoeder genoemd.

Na het werk kleed ik me direct om. Mijn Indiase witte blouse, witte wijde broek, en sjaal om. Het geeft me een beetje het gevoel alsof ik weer naar India ga. Veel volgers van Amma  kleden zich zo. Maar ik doe het niet om erbij te horen. Ik doe het voor mezelf. Kleding kan je een bepaald gevoel geven. Deze kleding geeft me een vrij gevoel.

Opgewonden en blij rijd ik naar Houten. In het beursgebouw geeft ze lezingen en meditatie.

Ze komt het podium op. Een indrukwekkende verschijning. Grote lange witte jurk aan. Rode stip op haar voorhoofd. Een lieve lach. Ze gaat zitten op een groot rood kussen, in meditatie houding, en begint te praten. Ze praat in het Hindoestaans, je verstaat er niets van. En dit ook nog best lang. Daarna word het vertaald door een Belgische meneer.

Het zijn verhalen, metaforen, over ons mensen, over de wereld. De metaforen lijken bijna kinderlijk. De betekenis er achter is duidelijk. Ze gebruikt het woord god vaak. Maar het had ook universum kunnen zijn, of bron. De lezingen gaan over een betere wereld. Beter voor de natuur. Beter voor dieren. Beter voor de mensheid.

Ik heb dit nodig elk jaar. Deze samenkomst van mensen, die allemaal willen mee werken aan een betere wereld. Het geeft me een gevoel van samenhorigheid en hoop….

Ze drukt je ook vaak op het hart om positief te denken. Al het negatieve los te laten. Te leven vanuit je hart.

Mijn hart gaat helemaal open bij deze lezingen. Ik voel me een kind, dat aandachtig luistert. En verliefd word op zoveel goedheid. Daarna begint de meditatie. Inademen en bij elke uitademing het woord: ohm. Prachtig om met een volle zaal dit geluid te horen.

Als de lezingen en meditaties klaar zijn begint de Darshan. De omhelzing. Iedereen trekt een nummertje zodat je weet wanneer je aan de beurt bent. Ik ga dichterbij zitten en kijk hoe ze de omhelzingen geeft. Ze geeft een stevige knuffel. Houdt de persoon echt goed vast. Mooi is dat, want in deze maatschappij raken we elkaar niet vaak aan.

Dat 1 mens zoveel verschil kan maken in de wereld, vind ik wonderbaarlijk. Niet alleen door de knuffels die ze weg geeft. Maar ze verzamelt geld voor de armen, bouwt ziekenhuizen, helpt mee met het milieu, zorgt voor onderwijs. Meerdere projecten.

82C40B7F-ABF6-4F84-8F03-1FE67D743E24

En dat allemaal in haar eentje, met haar volgelingen. Bewonderenswaardig!

Onder het wachten op de darshan, kun je souvenirs kopen uit India en lekker Indias eten. Ik koop wat spulletjes. Eet heerlijke dahl en groentecurry met papadums. De opbrengst gaat allemaal naar het goede doel. Ik loop een beetje rond en ga dan zitten om te mediteren. De Indiase live muziek is prachtig en speelt terwijl Amma de omhelzingen doet.

Dan loopt er iemand voorbij met een bord hoog in de lucht, SEVA staat erop. Het betekent onbaatzuchtige dienstbaarheid. Ze vragen een vrijwillige afwashulp.

Ik besluit me aan te melden en loop mee naar achteren. Een Franse man met een leuk staartje, legt me uit wat ik moet doen. Kom je helemaal hierheen voor Amma? vraag ik hem in het Engels.  Jaaaa, roept hij enthousiast. Ik zou het voor geen goud willen missen, zegt hij met een grote glinstering in zijn ogen. Ik lach naar hem, begrijp precies wat hij bedoelt.

Hier sta ik dan, met een grote waterspuitslang in mijn hand. Grote plastic bak langs me en honderden bordjes en kopjes.  Het leven is soms vol verrassingen. Vanmiddag in mijn colbert en nette kleding  bij een directeur aan bureau, om een advertentie te verkopen. Nu hier op mijn blote voeten, afwassen voor honderden mensen.

Daar houd ik van. Dat contrast. Dat onverwachtse in het leven. Geeft me het gevoel dat ik leef. En ik begin blij aan de grote afwas.

Dan is het mijn beurt om de omhelzing te ontvangen. Ik ga bij de rij staan en een Indiase vrouw pakt mijn schouders vast. Op deze manier kan ze me de juiste richting in duwen,  voor de omhelzing. Amma omhelst zo 2000 mensen per dag dus daar is beleid bij nodig.

De omhelzing is zeer liefdevol. Een strakke vaste omhelzing. Alsof ze al het leed van je schouders neemt. Dan fluistert ze iets hindoestaans in mijn oor. Ik weet niet wat het betekent. En gooit hierna wat bloemenblaadjes over mijn hoofd.

Rustig loop ik weg. Ik ben er stil van. Wat is er zojuist gebeurd? Het lijkt op een zegening. Als er een sterker woord bestond, dat liefde omschrijft, zou ik die nu gebruiken.

 

Resultaat: Fijn om met zoveel mensen samen te zijn, die allemaal willen helpen aan een betere wereld…dat geeft me hoop…Volgend jaar ga ik weer 😉

Sjamanistische meditatie klank healing

6CD65022-2E1B-471D-833C-4490EA0931BDHet is moeilijk onder woorden te brengen wat sjamanisme met je doet. Je moet het voelen, het ervaren. Voor mij zijn het de meest unieke, bijzondere ervaringen, die ik heb mogen meemaken in mijn leven.

We liggen op ons matje in de kleine ruimte, met ieder ons eigen dekentje. Er brand een speciale geur in een schaaltje, die de ruimte vult. Een doordringende, maar toch fijne geur.

De grote gong staat als een praalstuk voor de muur. Stella de sjamaan, zit op een dik wit schapenvacht, in de meditatiehouding. Langs haar ligt een indianendrum, een klankschaal uit india, en meerdere instrumenten die ze gaat gebruiken bij de klank healing.

Dan begint ze rustig uit te leggen…We gaan zo een reis maken naar een andere wereld, de spirituele wereld. Visualiseer jezelf dadelijk, dat je diep de aarde in gaat via een tunnel. In het midden van de aarde aangekomen, kom je in een andere wereld. Kijk hoe die wereld er voor je uitziet. Het kan een bos zijn, een weide, of een waterval…voel maar wat er in je opkomt. Dan stel je een vraag aan je spirituele gids….en je zult het antwoord voelen.

Het is stil en ik sluit mijn ogen. Stella pakt haar indianendrum en begint erop te slaan met haar drumstok. Een krachtig, vol geluid met een dof einde. Langzaam, niet te snel achter elkaar. Je voelt jezelf wegzakken in een diepere meditatie door het geluid.

Ik probeer mezelf voor te stellen hoe ik dieper naar beneden ga, de aarde in. Als ik mezelf voorstel in het midden van de aarde, wacht ik af of er een beeld komt. De indianendrum hoor ik op de achtergrond met elke slag. Dan zie ik voor mijn gevoel, een grote groene weide, met duizenden madeliefjes. Een veld vol. Het voelt fijn hier te zijn in deze weide, en ik besluit mijn vraag te stellen.

Is mijn vader trots op mij? Wat kan ik doen om hem trots te maken?

Ik voel geen antwoord. Op de achtergrond hoor ik nu ratels en bellen. Instrumenten die ik zo gauw niet thuis kan brengen. Maar ik hoor veel verschillende geluiden en snelle ritmes.

Dan voelt het alsof ik terug word geworpen in de tijd. Ik voel me weer baby. Ik lig in de stevige sterke armen van mijn vader en kijk hem aan. Hij kijkt mij aan, en ik voel zoveel liefde van hem naar mij. Intens veel.

Daarna komen er nog wat stukken voorbij uit mijn verleden, die ergens zijn opgeslagen in mijn onderbewuste. Als een filmscenario zie ik momenten van mijn vader en mij. En realiseer me hoe trots hij op me is. Dan is het filmscenario in mijn hoofd weg, en voel ik alleen nog de diepe meditatie. De indianendrum nog steeds op de achtergrond.

Na de meditatie besef ik me hoeveel healing er nu is gebeurd. Ergens in mijn verleden heb ik het idee gekregen dat mijn vader niet trots op me is. En hier jaren mee rond gelopen. Helemaal onterecht. Ik ben er stil van. De andere zijn ook stil. Ieder heeft zijn eigen reis gemaakt, met eigen vraag, en eigen realisatie.

 

Resultaat: Na deze klankhealing merk ik dat ik helemaal mezelf ben als ik mijn vader zie. Ik heb niet meer het gevoel dat ik hem iets moet bewijzen.