Uitgelicht

Hallo leven, trek iets moois aan en we gaan..

Wonderbaarlijke ervaringen met stilteretraites, sjamanisme of workshops. Maar ook een stukje bewustwording op een doodnormale maandagochtend. Daar draait het allemaal om in deze blog bewustzijnenzo.

En dan word je 50! (slik) Voelt toch als een mijlpaal in je leven. Wat heb ik bereikt? Wat heb ik niet bereikt.. ?? En wat wil ik nog bereiken?

Met 50 ben je toch echt al over de helft van je leven heen. Mijn droom als klein meisje was reisleidster. De wereld zien!

En dat heb ik gedaan. Niet als reisleidster, maar veel landen bezocht en in het buitenland gewerkt. Ik wilde alle avonturen beleven! Duiken, parachutespringen, bungy jump. Nu voelt het een beetje als: Ik heb alles al gedaan! WAT NU?

Man en kinderen is niet gelukt. Dat heeft blijkbaar niet zo mogen zijn. Moet ik weer gaan reizen? Een nieuwe passie vinden? Wat is mijn levensmissie!!??? Vraag ik mezelf vaak peinzend af.

Mijn volgende reis: Naar binnen reizen…wat speelt er zich binnen in mij af. Het spirituele is altijd als een rode draad in mijn leven geweest. Door meditatie, sjamanisme, en meerdere spirituele cursussen al veel geleerd.

Bewustwording een avontuur op zich! Deze ervaringen daar gaat dit blog over. Veel leesplezier:-)

 

 

Advertenties

Gestalte Therapie

Verliefd, was ik! Op een charmante jongeman. Met een geweldige dosis humor. Op feestjes stond hij altijd in het middelpunt van belangstelling. Met zijn mooie lange haren en zijn grappige gezellige verhalen, was zijn verschijning al een feest. Daarbij had hij ook nog de geweldige eigenschap: Het op te nemen voor mensen, die niet al het geluk in de wereld hadden.

We hadden een klik. Ik kon zo met hem lachen. Hij vond me lief en schattig. Ja, ik had het zwaar te pakken. Verliefd.

We besluiten vrij snel te gaan samenwonen. En dan leer je elkaar ook heel snel nog beter kennen…

Elke week ga ik naar de meditaties van een sjamaan uit Mexico. Dat doet me zo goed. Als ik thuis kom vraagt mijn partner me om even te gaan zitten. “Diana, die sjamaan heeft een oogje op jouw!” Verbaasd kijk ik hem aan. “Nee joh! Doe niet zo gek.”  Ik denk even na. Als vrouw zijnd voel je wel of een man interesse in je heeft. Dat heeft mijn sjamaan zeker niet in mij. Toch besluit ik om er niet meer heen te gaan. Ik wil rekening houden met mijn partner zijn gevoelens. En ik vind zijn jaloezie ook wel lief. Hij wil mij dus echt niet kwijt.

Zo pas ik me beetje bij beetje meer aan hem aan. Mijn partner is altijd even charmant en brengt me vaak aan het lachen. Maar zijn jaloezie word erger en erger. Hij vind het moeilijk als ik lang bij klanten blijf, dit is soms nodig aangezien ik voor mezelf werk. Of als ik lang bij vriendinnen ben. Of als ik met andere mannen praat. Dus doe ik dit alles steeds minder. Om ruzie te voorkomen.

We kijken naar de programma’ s die hij leuk vind. Luisteren naar zijn muziek. Eten wat hij lekker vind. Het kwam niet in me op, dat mijn eigen ‘ik’ misschien wel iets anders wilde. En dat zou mijn partner trouwens ook nooit accepteren.

Het kwam niet in me op dat ik misschien ook een gelijkwaardige partner verdiende.

Ik word stiller en stiller. Ik begrijp zelf niet goed waarom ik me niet gelukkig voel. Ik heb toch alles? Een man die van me houd, en een toekomst mij wilt.. We hebben het zelfs  over trouwen gehad. We hebben een huis. We hebben eten. Wat is er mis met mij?!

Mijn vriendin ziet dit alles van een afstandje aan. Ze kent me door en door. Als ik bij haar aan de keukentafel zit met een kop koffie, zegt ze voorzichtig: “Waarom ga je niet naar gestalte therapie?” “Therapie??”” roep ik verontwaardig. “Nee joh! Dat heb ik niet nodig!”

Terug rijdend naar huis blijft haar idee in mijn hoofd rond spoken. Therapie…ik ben nog nooit in therapie geweest. Ik ben een onafhankelijke sterke vrouw. Ik ben financieel onafhankelijk. Werk voor mezelf. Ik heb veel vrienden. Ik heb toch geen therapie nodig.

De volgende dag hebben mijn partner en ik ruzie. Mijn hoofd tolt. Ik kom er niet uit. Ik begrijp er niets van. Want ik  weet dat hij van me houd. Liefde moet toch genoeg zijn??

Ik neem de grote stap en bel Esther, gestalte therapeut.

Na de intake vraagt ze me op de zitzak te gaan zitten. “Vertel me nu eens hoe de ruzie verliep. Jij bent hem nu. Doe hem na.” zegt ze. Ik zit recht en doe zijn stem na. Een zware stem en luid: “Diana waarom nam je het niet op voor me? Waarom was je het met Robert eens? Je bent mijn vrouw. Waarom  geef je me niet wat ik wil?”

Daarna vraagt ze me even op te staan en daarna weer plaats te nemen in de zitzak. Nu moet ik mijn reactie op hem laten zien. Ik ga zitten in de zitzak met gebogen schouders. Ik kijk omhoog naar mijn partner. Zachtjes antwoord ik: “Ik probeer je te begrijpen. Maar Robert had ergens wel gelijk, vond ik.  Wat is daar zo fout aan?” Meteen hoor ik mijn eigen stem. Het is zo zacht. En ik zit met gebogen schouders. Onderdanig.

Dit ben ik niet! Ik zit nooit met gebogen schouders! Ik ben niet onderdanig! Ik heb geen zachte stem als ik mijn mening geef! Wie is deze vrouw?? Ik ben mezelf kwijt……

Deze sessie maakt me meteen bewust hoezeer ik ben verandert. Ik ben niet meer die sterke vrouw met eigen mening. Ik ben niet meer die leuke spontane meid die met iedereen graag praat.

De vrouw waar hij is opgevallen, is er niet meer. Hij zocht zorgzaamheid en vond het heerlijk om geadoreerd te worden. Dat deed ik ook graag met al mijn enthousiasme. Maar hij wilde ook onderdanigheid. En dat kon ik hem niet geven. Dat zit niet in me.

Bij de volgende sessie in gestalte therapie doen we een andere oefening. Ik krijg een groot stuk papier en moet hierop intuïtief woorden plaatsen in verschillende kleuren met stift.  Het woord enthousiasme komt in me op. En ik schrijf het groot en in het rood. Waardevol, in licht geel met kleine letters. Impulsief, in groen en schuin.

Dan vraagt ze me: “Voel jij je waardevol?” Deze vraag heb ik nog nooit gehoord. Ik besluit te gaan ontdekken waarom ik eventueel waardevol ben.

Na vier sessies gestalte therapie krijg ik steeds meer inzichten. Een maand later  word de relatie verbroken.

Het was zwaar om mezelf weer terug te vinden. Ik had me zo aangepast. Mezelf zo weg gecijferd.

k kan mijn ex niet de schuld geven dat ik zo was verandert. Ik heb het zelf onbewust toegestaan. In mijn eerste relatie paste ik me ook al zo aan. Blijkbaar had ik daar niets van geleerd want deze relatie was nog heftiger, nog pijnlijker. Waardoor ik eindelijk inzag: Als ik niet verander blijft het zich herhalen.

Natuurlijk heeft mijn ex partner een andere interpretatie. Hij heeft het anders beleefd. Ik heb ook fouten gemaakt. Maar dit is wat ik eruit leerde.

8 jaar later weet ik waarom hij in mijn leven kwam. Hij leerde me een grote levensles: Mezelf leren waarderen. Wie ben ik? Wat vind ik leuk om te doen? Van welke muziek houd ik? Mezelf waardevol genoeg voelen, zodat ik die ‘ik’ durf te laten zien.

Zonder gestalte therapie was ik nooit bewust geworden. Dan had ik nooit het inzicht gekregen dat IK moest veranderen. Dan had ik nooit ingezien dat ik een gelijkwaardige relatie verdien.

Mijn grootste angst was: Alleen wonen. En laat dat juist het beste zijn wat me ooit is overkomen:-)

Dag van de liefde..Valentijnsdag

loesjeToen ik van mezelf begon te houden, ben ik gestopt met verlangen naar een ander leven. Ik zie nu in, dat alleen zijn juist goed voor me is. Dat ik hierdoor kon groeien. Nu weet ik: dat is rijpheid.

Toen ik van mezelf begon te houden, ben ik gestopt met piekeren en veel denken. Het verstoorde mijn geluk. Nu zie ik in, dat als ik verbinding maak met mijn hart mijn denken een waardevolle metgezel is. Wijsheid van het hart.

Toen ik van mezelf begon te houden, weigerde ik verder in het verleden te leven. Of me zorgen te maken over de toekomst. Nu leef ik alleen in het moment. Geniet van dit moment. Haal zoveel mogelijk uit dit moment. Nu weet ik: Dat geeft vervulling.

Toen ik van mezelf begon te houden, kon ik zien dat mijn emotionele pijn en lijden alleen maar waarschuwingen waren. Dat ik niet mijn eigen waarheid leefde. Nu weet ik: dat is Authenticiteit.

Toen ik van mezelf begon te houden, begreep ik hoe het iemand kan raken als ik mijn eigen verlangens probeer door te drukken. Terwijl de ander er nog niet aan toe is of gewoon niet wilt. Nu weet ik, dat is zelf respect.

Toen ik van mezelf begon te houden, heb ik me bevrijd van alles wat niet gezond voor me is. Voedsel, mensen, dingen, situaties. Wat niet iedereen begrijpt. Maar nu weet ik: Dat is eigen liefde.

Toen ik van mezelf begon te houden, weet ik dat alles op de juiste plaats is. Dat alles wat gebeurt goed is. Vanaf dat moment leef ik rustig. Nu weet ik, dat is vertrouwen.

Toen ik van mezelf begon te houden, begon ik in te zien welke karaktertrekken mijn vrienden in mij zagen en waardeerde. Nu weet ik, dat is waardevol.

Toen ik van mezelf begon te houden, ben ik gestopt met vrije tijd te verspillen. Vandaag de dag doe ik alleen dingen waar ik blij van word. Waar ik van hou, wat mijn hart een fijn gevoel geeft. Op mijn manier en in mijn eigen tempo. Dat is Leven!

Happy valentines day…voor iedereen. Ik hoop met veel eigen liefde…en als bonus een liefhebbende partner. xx

Liefde voor Spanje

soanjeIn  Spanje voel ik me gelukkig. In Spanje leef ik vanuit mijn hart. Het is moeilijk uit te leggen wat Spanje met je doet. Maar daar heb ik het gevoel dat ik leef…

Alsof alles mogelijk is.

Misschien doordat je niet word beperkt door de opinie van familie en vrienden.

Misschien door de blauwe lucht, die zo hoog aan de hemel staat. Je kunt ademen hoog naar de hemel kijkend. Zonder belemmering  van  grijze lage wolken.

Misschien door de zon. Die vel straalt elke dag. En je energie en vitamine D geeft.

In Spanje durf ik meer. In Spanje voel ik meer.

Het zwemmen in de zee gaf me kracht. Lichamelijk en geestelijk.

Het lopen in het zand gaf me aarde. Het gevoel van in het hier en nu zijn.

Het eenvoudige huis gaf me rust.  Niet meer te willen.

Mijn liefde voor Spanje is groot. Maar mijn liefde voor mijn neefje en familie is groter. Hun geven me wat ik in Spanje miste….familie.

Nederland is moeilijk voor me….. met al haar regels…. oordelend, agendas, realistisch,  hoogdravend.  Mijn hoofd tolt soms ervan. Een beetje anders is gauw vreemd. Dus pas ik me aan.  Het vrije gevoel van Spanje blijf ik missen….maar zonder familie zou ik niet meer willen of kunnen. Mijn liefde voor Spanje zal ik altijd behouden.

Als je niet naar je innerlijke stem luistert, spreekt het lichaam met je.

Ons lichaam is een bijzonder iets. Het staat in verbinding met je geest en ziel. Alles wat we uitspreken of denken, hoort het lichaam ook.

Mijn tante woonde al 4 jaar in het verzorgingshuis. De laatste dagen voor haar dood heb ik aan haar bed gewaakt. Mijn tante was als een moeder voor me. Ze is de zus van mijn moeder en had zelf geen kinderen. Het is een vreemde gewaarwording als iemand van wie je houd, overlijdt en je toch de kracht hebt om ermee om te gaan. En de kracht vind om alles te regelen.

De eerste dag na haar overlijden bestond uit  regelen van de begrafenis. Om 6 uur s’avonds zitten we allemaal doodmoe aan de keukentafel bij mijn moeder. “Dan kun je morgen fijn uitslapen” zegt mijn moeder. “Na al deze dagen aan haar bed, even thuis bijkomen” zegt ze lief. “Uitslapen? Nee, joh!” roep ik. “Ik ben al 5 dagen niet gaan werken. Ik ga morgen werken.”

Mijn moeder kijkt me aan met een verbaasde blik. “Vrijdag is de begrafenis. Je gaat deze week toch niet werken?” Ik kijk haar aan. “Jawel, ik neem vrijdag wel vrij.” Ik loop naar de koelkast om een sapje in te schenken. Gelijk als ik me omdraai, schiet het in mijn rug. Ik kan me niet meer bewegen. “Auw” roep ik en kijk verschrikt naar mijn moeder. Ik kan niet naar links. Niet naar rechts. Voetje voor voetje probeer ik vooruit te komen. Mijn rug zit helemaal vast. Zelfs zitten gaat niet.

Nu achteraf zie ik in dat het mijn lichaam was, die tegen mij sprak. Na zo’ n groot verlies is het natuurlijk niet wijs om meteen maar door te gaan. Die dagen thuis heb ik nodig gehad om alles te verwerken.

Morgen zou mijn tante 71 jaar zijn geworden. Ik mis vooral haar grapjes en de liefde die zij voor mij voelde en ik voor haar voelde. Een bijzondere mooie band hadden wij samen.

Ons lichaam kan op verschillende manieren met ons communiceren. Mijn zus en haar man zijn levensgenieters. Haar man wil best kinderen, maar mijn zus is bang dat het haar vrijheid beperkt. Ze is pas op wereldreis geweest en ze gaan samen nog elke week uit. Na wat rare lichamelijke signalen besluit mijn zus naar de doctor te gaan.

De doctor komt met een eigenaardige conclusie: Ze is schijnzwanger. Dit fenomeen komt vooral voor bij dieren. Maar blijkbaar dus ook bij mensen. Ik weet nog dat mijn hond dit had. Ze had een knuffel gevonden (in de vorm van een konijn) en bleef deze maar likken en bij haar houden, alsof het haar baby was.

Nu is mijn zus dus schijnzwanger. Alle bellen in mijn hoofd rinkelden. Ik had zelf graag kinderen gewild, maar dat heeft niet zo mogen zijn. Een neefje of nichtje zou natuurlijk geweldig zijn!!

Ik besluit het onderwerp rustig te bespreken: “Rosalinda, misschien is dit een teken dat je  onbewust wel kinderen wilt? Misschien heb je veel angsten, en zie je daardoor niet wat je echt wilt?”

Gelukkig zag  mijn zus dit ook in. Een duidelijk teken! Ondertussen is mijn neefje alweer 4 jaar. Nu zegt mijn zus me vaak: “Dit is het  mooiste wat me ooit is  overkomen.”

Zonder deze lichamelijke symptomen en bewust inzien waarom dit gebeurt, was mijn neefje er misschien nooit geweest. Luisteren naar je lichaam.

Soms geeft het lichaam ook kleine signalen af. Deze zijn vaak iets moeilijker te interpreteren. Het boek van Louise Hay over ziekte en symptomen kan daarbij helpen.

Daarin legt ze uit dat elke ziekte, elke lichamelijke klacht voortkomt uit een emotie. Ook de Chinese geneeskunde gaat hier van uit. Hoofdpijn. Een been in het gips. Moeheid.

Ons lichaam geeft het aan, als we niet willen luisteren naar onze innerlijke stem.

Voeding, Lekker & belangrijk

nanneke

Een veel besproken onderwerp, waar de media ook graag op inspeelt, is voeding. Soms weet je daardoor niet meer wat goed of slecht is. Of eigenlijk weet je het van binnen heel goed. Maar ja, koekjes en chipjes zijn soms zo verschrikkelijk onweerstaanbaar:-)

Ik las vandaag het boekje van Nanneke scheurs over een 10 daagse ‘challenge’ voor een gezonder en fitter leven. Toevallig ken ik haar van de tijd dat we samen in Spanje woonde. Het boek is geschreven in samenwerking met Leontien van Moorsel en te koop bij de Kruidvat. Het boek geeft duidelijk en eenvoudig advies. Echt een aanrader!

Ook ik let altijd op mijn voeding en daar zijn verschillende redenen voor. Maar ik weet ook als ik niet goed in me vel zit, het zoveel moeilijker is om gezond te leven.

Als je stress hebt in je leven voelt je lichaam dat en dat leidt tot vermoeidheid. Je word moe van stress. Het lichaam wil weer in balans raken en vraagt om suikers. Suikers worden namelijk snel opgenomen waardoor het lichaam weer energie krijgt.

Het is dus wijs dat je eerst gaat kijken waar de stress vandaan komt. Gezond eten is moeilijk vol te houden als je lichaam steeds schreeuwt om suikers. Zonder stress zal je lichaam die snelle suikers niet nodig hebben.

Het is verleidelijk als je gezond bezig bent om soms toch maar dat ene koekje te pakken. De hele week immers gezond gegeten! Maar doordat er zoveel suiker in zit vliegt je bloedsuikerspiegel omhoog. Die daalt weer net zo hard een uur later waardoor je weer zin krijgt in iets met suiker. Een vicieuze cirkel dus.

Het kan ook zijn dat je te veel eet omdat je een leegte van binnen voelt. En dat je die vult met eten. Een leegte van binnen kun je voeden met alcohol, drugs, sigaretten of eten. Je voelt die leegte onbewust en reageert bijna automatisch met het vullen van die leegte.

Om bewust te worden van die leegte, daar is moed voor nodig. Waarom is die leegte daar? Betekent het dat je je niet waardeVOL voelt? Of niet liefdeVOL? Het is een heel proces om die leegte met eigen liefde te vullen. Maar het is wel de moeite waard, anders blijf je je hele leven die leegte voelen.

Mijn energie en humeur is er ontzettend op vooruit gegaan sinds ik bewust eet. Vroeger at ik gezond en soms te weinig om dun te blijven. Nu eet ik gezond en veel omdat ik daardoor een leuker, energievoller mens ben.

Van 200 gram groente per dag ben ik naar 500 gram groente gegaan. Veel meer energie en geen hongergevoel. Een groene ‘smoothie’ helpt daaraan mee om aan de 500 gram per dag te komen.

De reden waarom ik kies voor vegetarisch eten is omdat ik het verschrikkelijk vind wat de dieren moeten doorstaan. Daarnaast denk ik ook vaak dat alles wat varkens en koeien eten of toegediend krijgen, zoals groeihormonen, krijgen wij via onze karbonade binnen. Ook een reden misschien waarom mensen steeds dikker worden.

Ook ben ik  blij dat ik geen vlees eet aangezien de vleesindustrie nu de grootste klimaatvervuiler blijkt te zijn. Onze kinderen verdienen een beter klimaat.

Over de invloed van voeding valt veel te vertellen. Zo doet elke groente of fruit iets goeds voor je organen, je hormonen, je hele lichaam word daardoor beïnvloed. Dat is super interessant om over te lezen waardoor je appeltje nog lekkerder smaakt omdat je weet wat hij ondertussen allemaal doet in je lichaam:-)

Soms moet je loslaten…

suziTerwijl ik bezig ben met de afwas gaat de deurbel. Snel droog ik mijn handen af en loop naar de deur. “Mogen we binnen komen? We hebben nieuws” en ik zie 2 blijde gezichten voor de deur staan.

Jason en Suzie ken ik al jaren. Een koppel dat garant staat voor een gezellige avond. Door de jaren heen heb ik ze beide als mens zien groeien. Van twee best verlegen mensen, gevangen in de sleur van het dagelijkse leven, en soms samen ruziënd over onbelangrijke zaken, naar twee bewuste mensen die inzien dat je zelf verantwoordelijk bent voor je leven.

Door hun nieuwe werk, waarbij ze veel naar seminars gaan, hebben ze veel geleerd over positief denken. Over dromen waarmaken en de sleur zelf verbreken. Hun verlegenheid is verandert in zelfvertrouwen. En door boeken en gesprekken veel geleerd over relaties en wat ze nodig hebben in een relatie. Ze houden nu rekening met elkaar.

Ik schenk gezellig een wijntje in voor ons allemaal. “Doe mij maar water” zegt Suzie. “We hebben een cadeau voor je bij” zegt ze met een ‘Big smile’. En ze geeft me een klein pakje in mijn handen.

“Oh spannend” roep ik verbaasd. Ik begrijp helemaal niets van hun geheimzinnigheid.

Als ik het pakje open en het fotolijstje met tekst zie, springen de tranen in mijn ogen. Ze is ZWANGER! Al drie maanden.

De vorige keer heeft Suzie een miskraam gehad, dus dit nieuws is overweldigend. “Yoehoee! Wat geweldig!” roep ik blij en ik neem ze beide in mijn armen. Suzie was met de 38 jaar al in de overgang en volgens de doctor was de kans erg klein op zwangerschap. Haar grote wens, een kindje, wilde ze niet opgeven. Ondanks dat die kans klein was.

Drie weken later gaat de telefoon. Of ik even langs wil komen. Ze opent de deur met rode betraande ogen. Uit de echo vanmorgen blijkt het hartje niet te kloppen. De lieve kleine baby in haar buik leeft niet meer.

Het verschrikkelijke nieuws komt als een donderslag bij heldere hemel voor hun beide. Nu moeten we afwachten en zal ze de vrucht vanzelf uitplassen. Dat had de doctor haar gezegd.

Dit gebeurde niet. Veertien dagen later is haar baby vrucht nog steeds in haar buik. “Suzie” probeer ik voorzichtig. “Je moet echt emotioneel afstand doen van je baby, anders laat jouw lichaam de vrucht nooit gaan.” Ze kijkt me verdrietig aan en de tranen rollen over haar wangen. “Ik weet het, maar ik weet niet hoe.” Haar antwoord breekt mijn hart.

Thuis maak ik me grote zorgen. Al veertien dagen een dood baby’tje in je buik. Dit kan niet gezond zijn, zowel lichamelijk als geestelijk.

De doctor besluit haar pillen te geven die een miskraam opwekken. Maar ook deze hebben geen resultaat. Dag 18 bel ik haar op. “Zal ik je reiki geven? Kijken of dat helpt?”

Negen jaar geleden heb ik reiki 1 en 2 gedaan. Destijds had ik veel bijzondere ervaringen met reiki. Nu heb ik al jaren geen reiki meer gegeven. Maar ik wil Suzie zo graag helpen en dit is het enigste wat ik kan bedenken.

Ze gaat liggen op de bank en ik leg mijn handen zachtjes op haar hoofd. Daarna op haar hart. Je merkt een verschil met reiki geven. Of je gewoon je handen op iemands hart legt, of dat er ook daadwerkelijk energie doorstroomt. Dat verschil voel je.

Dan leg ik mijn handen op haar buik. Daarnaast bid ik dat ze de kracht krijgt om haar baby’tje los te laten.

De reiki sessie duurt ongeveer een uur. Daarna zijn we beide stil. Er valt niet veel te zeggen bij zoveel verdriet. En we hebben geen idee of de reiki helpt. We besluiten naar buiten te gaan met een kop koffie.

Twee uur later roept Suzie me. De babyvrucht is gevallen in de wc.  We huilen beide. Deze baby, deze ziel, was zo welkom in hun leven.

We besluiten met zijn drieën (inclusief mijn zus die ook haar beste vriendin is) om het babyvruchtje een speciaal afscheid te geven. We wikkelen de vrucht in een witte doek, en plaatsen het in een doosje. Bij de maas nemen we afscheid met een ritueel. Net zoals ze dit doen aan de Ganges in India. Het doosje plaatsen we op het water en dobbert een paar meter verder voordat het naar de bodem zinkt. Ons drie huilend achterlatend.

Een paar maanden later, op 1 januari, proosten we met zijn allen op nieuwe kansen en een nieuw begin. Suzie besluit te accepteren dat ze geen moeder word. Na 2 miskramen en met weinig kans door de overgang, laat ze haar diepste hartenwens los.

Twee maanden later, na het loslaten van haar wens, is ze weer zwanger. Nu is hun prachtige zoon alweer anderhalf jaar. Dolgelukkig zijn ze samen. Een bijzondere mooie wending in het leven, die niemand meer had verwacht.

Bleu Monday..meest deprimerende dag..Tijd voor bezinning.

c87c0993-2b39-49bf-b2d0-541f240d7905Na alle december drukte en gezelligheid dooft januari als een donkere schaduw al het licht en gezelligheid. Vroeg donker was het in december ook. Maar met een kerstboom in huis voelt dat toch anders.

Koud en guur buiten helpt ons humeur ook niet echt. Misschien toch iets te veel geld uitgegeven in december is altijd schrikken. En de ergste reden van onze depressieve gevoelens: Alle goede voornemens zijn na 3 weken helemaal van de baan.

21 januari dus.

Zeven jaar woon ik nu in Nederland en zeven jaar zie ik al op tegen januari en februari. Als zonaanbidster en buitenmens vind ik deze maanden vreselijk. Ik ben het liefste thuis. Nergens zin in. Mijn kritische stemmetje in mijn hoofd roept steeds: “Doe iets! Doe niet zo saai! Je leeft maar 1 keer! Geniet! Ga erop uit!”

Maar nee, ik blijf lekker binnen. Nu ben ik erachter: Acceptatie. Mijn lichaam en geest hebben blijkbaar behoefte aan  rust in januari. Even niets hoeven. Even niet erop uit. Geen vrienden bezoeken. Geen gezellige drukke weekenden organiseren. Geen actief leven.

Tijd om naar binnen te keren. Tijd voor bezinning. Eindelijk luister ik naar mijn lichaam. En naar mijn innerlijke stem.

Hindoes vieren nieuwjaar in maart. De exacte datum ligt aan de stand van de maan. Dit voelt voor mij ook veel natuurlijker. Deze 2 maanden bewust nadenken wat je goede voornemens zijn. In december heb je daar de tijd niet voor. In maart komen ook de voorjaarsbloemen weer uit. Narcissen. Hyacinten. Alles gaat weer bloeien.

Een mini groen blaadje aan een boom. Een stukje geel van een bloem soms nog onder een laagje sneeuw. Maar met het goede voornemen helemaal tot bloei te komen!! Dat past toch veel beter bij een nieuw jaar!

Vorig jaar rond deze tijd had ik deze wijsheid nog niet in pacht. De wijsheid dat het  misschien beter is, om gelijk met  de natuur te leven. Vreselijk vond ik mijn luiheid. Mijn nergens zin in hebben. Mijn gebrek aan enthousiasme om iets leuks te gaan doen. Mijn stil staan.

In dat jaar zou ik ook nog 50 worden en daar zag ik al helemaal tegen op! Met mijn mondhoeken naar beneden riep ik zeurderig tegen mijn vrienden: “Ik word oud!” Waarop zij wijs antwoordde: “Ja! En dat is maar goed ook!”

Nu bijna een jaar later zie ik 50 als mijn tweede jeugd. Alles is mogelijk.

Ik zou zo maar weer verliefd kunnen worden, bedenk ik me. Ik ben vrij. Ik heb geen partner. Verliefd zoals in je jeugd maar dan met veel meer wijsheid.

Ik zou zo maar iets nieuws kunnen leren. Vroeger in mijn jeugd wist ik niet wat ik wilde. Ik wist alleen dat ik wilde reizen. Nu  ben ik geïnteresseerd in een nieuwe danscursus.  Ik wil graag meer leren over sjamanisme en spiritualiteit. . En ik wil ook nog ooit over vuur lopen!

Tweede jeugd:-)

En zo kom ik tot allerlei bezinningen. Thuis, alleen, zonder iets te hoeven. Ik zie januari nu niet meer als meest depressieve maand. Maar als  maand van bezinning. En ik neem er de tijd voor. Ookal vind het kritische stemmetje in mijn hoofd mij een saaie huismus.