Uitgelicht

Hallo leven, trek iets moois aan en we gaan..

 

En dan word je 50! (slik) Voelt toch als een mijlpaal in je leven. Wat heb ik bereikt? Wat heb ik niet bereikt.. ?? En wat wil ik nog bereiken? Help.

Met 50 ben je toch echt al over de helft van je leven heen. Mijn droom als klein meisje was reizen. De wereld zien!

En dat heb ik gedaan. Veel landen bezocht en in het buitenland gewoond/ gewerkt. Ik wilde alle avonturen beleven! Duiken, parachutespringen, bungy jump. Nu voelt het een beetje als: Ik heb alles al gedaan! WAT NU?

Man en kinderen is niet gelukt. Dat heeft blijkbaar niet zo mogen zijn. Moet ik weer gaan reizen? Een nieuwe passie vinden? Wat is mijn levensmissie!!??? Vraag ik mezelf vaak peinzend af.

Mijn volgende reis: Naar binnen reizen. Wat speelt er zich binnen in mij af. Het spirituele is altijd als een rode draad in mijn leven geweest. Door meditatie, sjamanisme, en meerdere spirituele cursussen al veel geleerd.

Bewustwording een avontuur op zich! Deze ervaringen daar gaat dit blog over. Veel leesplezier:-)

 

 

Leren om van jezelf te houden

 

 

tulp

In het  jaar 2011 in de badkamer keek ik naar mezelf in de spiegel. Mijn tweede relatie was ten einde. Ik keek mezelf eens goed aan. “Daar sta je dan, looser.”  dit zei ik tegen mezelf en zo voelde ik het ook. Waar eerst twee tandenborstels stonden in het glaasje, stond er nu maar 1.

Liefdesverdriet

Ik voel mijn ogen nat worden. Ik slik even alsof ik daarmee mijn verdriet weg kan slikken. Dan ineens houd ik het niet meer en stort in. Een harde kreet diep vanuit mijn hart, vanuit het diepste van mijn ziel,  vervult de badkamer.

De tranen stromen over mijn wangen. Ik houd de wastafel stevig vast met gebalde vuisten alsof ik bang ben om te vallen. Ik blijf maar huilen en snak naar adem. Ik voel het verdriet in heel mijn lijf. Alles doet pijn.

” Help me! ” Ik vraag dit aan wie dan ook. God, engelen, het universum. “Help me, waarom houd hij niet van mij? IK wil niet weer alleen zijn!! Alsjeblieft laat hem terug komen!! Help me, om uit dit vreselijke gevoel te komen.”

Liefdes verdriet….ik gun het niemand, Dit is de tweede keer dat het me gebeurt. Het is de tweede keer dat ik ALLES voor een man heb gedaan. Maar hij me uiteindelijk toch verlaat.

Ik zak op de badkamer op de grond. Mijn benen recht vooruit gestrekt, zonder kracht. Alsof het twee gehaakte beentjes van een poppetje zijn.  Mijn onderrug tegen de koude tegels. Mijn schouders en hoofd gebogen naar beneden. Snikkend, huilend. Mijn armen slap langs mijn lichaam. Niets interesseert me meer. Een dramatisch schouwspel.

Dit kan zo niet langer, Diana. Dit moet anders, besef ik me. Terwijl ik me schaam dat het me weer gebeurt.  Dit is de tweede keer dat ik letterlijk op de grond lig door liefdesverdriet!

Vanaf NU gebeurt me dat niet meer.

Vanaf nu heb ik geen man meer nodig. Vanaf nu ga ik van mezelf houden. Vanaf nu ga ik mezelf gelukkig maken! Dat beloof ik! 

Van jezelf houden, makkelijker gezegd dan gedaan. 

Ik besluit als eerste naar de bibliotheek te gaan.  Zoals er ook boeken bestaan over tuinieren, zal er  ook een boek bestaan over van jezelf houden, toch? Of doen mensen dat normaal gesproken automatisch? Ben ik een uitzondering? Die niet weet hoe dat moet? Liefde kun je toch niet leren vanuit een boek?  Meerdere vragen spoken door mijn hoofd.

Op school hebben werd daar nooit over gesproken, over liefde voor jezelf.  En bij mijn ouders thuis al helemaal niet.

Persoonlijke groei. Zelf ontwikkeling. Liefde voor jezelf. De schappen staan vol met zelf hulp boeken, zie ik vol ongeloof. Dit doet me deugd. Ik ben hierin dus niet alleen. Er zijn meerdere  mensen die dit willen leren. Ik ben dus niet gek.

Mijn oog valt op het boek van Louise Hay. ” Echt van jezelf houden dan gaat het goed in je leven.”

Dit klinkt als muziek in mijn oren.

Ze legt in haar boek uit wat het effect is van affirmaties. Ik had er nog nooit van gehoord.

 

louise hay

AFFIRMATIES Een affirmatie is eigenlijk gewoon een gedachte. Hoe vaker we een bepaalde gedachte herhalen, hoe meer we erin gaan geloven.

Onze hersenen zijn zo geprogrammeerd dat ze alles opnemen wat ze zien of horen. Onze hersenen maken geen onderscheid in goed of fout. Ze slaan gewoon alles op. In ons onderbewuste zit daar alles mooi opgeslagen. 90 procent van onze acties doen we via ons onderbewuste. Denk maar aan autorijden, dat doen we onbewust op de automatische piloot.

Zoals we ooit rijles hebben gehad en dat hebben opgeslagen, zo kan het ook zijn dat je negatieve ervaringen hebt opgeslagen. Misschien is je ooit vertelt dat je niet kunt zwemmen. Dat zwemmen gevaarlijk is en heel moeilijk. Of misschien ben je een keer geschrokken omdat je onverwachts kopje onder ging. Het staat opgeslagen in je onderbewuste. Je zult niet gauw in het water springen als je denkt dat zwemmen moeilijk is.

Affirmatie: ” Ik kan erg goed zwemmen. Ik vind zwemmen makkelijk!” Dan hersenspoel je jezelf op een positieve manier. Uiteindelijk word dat opgeslagen in je onderbewuste. En de volgende keer spring je zo in het water.

In het bedrijfsleven en in de sportwereld worden affirmaties ook veel gebruikt. “Ik ben succesvol! Ik kan dit. Ik ben de beste!” Als men het zelf gelooft, kan men het resultaat behalen.

Een week na mijn huilbui en belofte aan mezelf sta ik weer in de badkamer. Ik kijk in de spiegel. Ik probeer het hardop te zeggen maar het komt er zacht uit.

“Ik houd van mezelf. Ik ben gelukkig alleen. Ik kan mezelf gelukkig maken.”

In de spiegel zie ik hoe dommig ik eruit zie. Ik kijk nog even op de bladzijde, in het boek van Louise Hay. Ja, het staat er echt.

Je moet jezelf in de spiegel aankijken en hardop zeggen: “Ik houd van mezelf!”

Elke ochtend voor de spiegel in de badkamer doe ik deze oefening. “IK houd van mezelf.” Soms kijk ik daarna meteen naar beneden, om mezelf niet te hoeven zien. Het voelt zo onwennig om dit tegen mezelf te zeggen.

Na 2 weken begin ik het normaal te vinden. Onder het tandenpoetsen kijk ik in mijn ogen. “Ik houd van jouw, Diana! Ik ben gelukkig met mezelf!” Het maakt me blij van binnen. Het maakt me positiever, merk ik.

Natuurlijk ben ik er nog lang niet. Liefdes verdriet heeft tijd nodig. En van jezelf houden moet je je hele leven blijven onderhouden, weet ik nu. Zoals je een plantje moet blijven onderhouden met water en goede mest. Zo moet je ook de liefde voor jezelf blijven voeden en onderhouden.

DE KRACHT VAN AANRAKING

Een tweede oefening die ik mezelf aanleerde is mijn eigen lichaam kneden, er zachtjes in knijpen. Ik begon bij mijn arm, zachtjes knijpen. Dan een  stukje verder weer zachtjes knijpen. En zo langzaam omhoog totdat je hele arm is aangeraakt. Daarna andere arm, hals, been en zo je hele lichaam. Het geeft je een enorme boost jezelf bewust zo aan te raken.

Bij toeval ontdekte ik een positie waarbij het kneden en knijpen nog meer effect heeft. Ik ging zitten zoals de boeddha hier op de foto en elke aanraking voelde ik dan nog intenser. Alsof er dan iets begint te stromen in je lichaam. Het knijpen en kneden heeft een positief effect op je gemoedstoestand. Je voelt je dan liefdevoller. boedha

Daarnaast kreeg ik een goede tip van een vriendin. Massage! Aangezien ik contact met mannen had afgezworen, zou ik voor een langere tijd niet worden aangeraakt. De oplossing voor je huidhonger: Maandelijks een ontspanningsmassage boeken.

ZELFCOMPASSIE

Niemand kijkt zo kritisch naar jouw als  je eigen ego. Je eigen gedachtes kunnen soms zo gemeen hard zijn. Ik kan dit niet,  ik had dat niet moeten zeggen, wat zullen ze wel niet denken,  ik had dit niet moeten eten, ik ben te dik, ik denk niet dat zij mij leuk vind,hoe stom kan ik zijn,  ik zie er niet uit, ect ect.  Schuldgevoelens, schaamte, zelfkritiek zijn de meest verwoestende krachten op weg naar eigen liefde. Ze staan je eigen  geluk in de weg.

Een oefening om deze strijd in jezelf op te lossen, te veranderen, voor altijd buiten de deur te houden:

Neem iemand in je gedachte waar je van houd, je zoon, je dochter, je moeder. Iemand die heel dierbaar voor je is. Ik neem altijd mijn zusje in mijn hoofd. Ik houd zielsveel van haar. Stel dat zij twee keer een relatie had gehad. Twee keer over haar heen had laten lopen in haar relaties. Dezelfde fouten keer op keer had gemaakt. Zou ik haar dan een looser noemen? Zou ik zeggen: “Twee mislukte relaties, wat een looser ben jij!”                Nee! Nee, natuurlijk niet!

En dat gevoel. Dat gevoel moet ik ook voor mezelf zien te krijgen. Als het haar was overkomen en zij geen looser is. Waarom zou ik dat dan wel zijn?                                 Zelfcompassie, warm en begripvol voor jezelf zijn is de weg naar eigen liefde.

 

LEUKE DINGEN DOEN, ALLEEN MAAR LEUKE DINGEN DOEN

Doordat we ons aanpassen aan een partner, aan ouders, aan vrienden, vergeten we soms zelf wat we echt leuk vinden, echt belangrijk vinden.  Mijn ouders kwamen elk jaar op vakantie toen ik in Spanje woonde. Aan de boulevard zit een chinees restaurant met all you can eat concept.  Het werd traditie de laatste avond van de vakantie daar naar toe te gaan. Hun houden van chinees eten. En al helemaal voor die lage prijs.  Ik ging mee uit liefde voor hun.

Ik houd zelf helemaal niet van all you can eat. Ik vind het zelfs  schandalig dat het bestaat, terwijl er zoveel honger is in de wereld!! Plus de vitamines en de smaak zijn allang uit alle groentes verdwenen doordat het er uren lang opgewarmd bij ligt.

Het is  soms moeilijk om voor jezelf op te komen, je eigen principes, of je eigen redenen uit te leggen aan mensen van wie je houd.

Ook bij mijn liefdes partner heb ik mezelf daarmee in de vingers gesneden. Ik paste me aan. Cijferde mezelf weg. Mijn mening was niet belangrijk. En op het laatst was ik zelf  dood ongelukkig. En hij ook, want hij zag geen lachende Diana meer….

Dus toen in 2011 mezelf gelukkig maken prioriteit werd.  Moest ik gaan ontdekken wat ik echt leuk vind om te doen. Wat maakt mij gelukkig? Wat wil ik wel? En wat wil ik niet? Ik wilde leren inzien wat mij gelukkig maakt. En daarmee leerde ik ook mezelf te waarderen.

Leuke dingen doen, alleen maar leuke dingen doen, werd mijn missie. Uit liefde voor mezelf. 

IN HET JAAR 2020  IN DE BADKAMER,  KIJK IK NAAR MEZELF IN DE SPIEGEL. Ik kijk mezelf eens goed aan. Ik strijk even met mijn vinger langs de rimpels bij mijn voorhoofd. Wat een levenservaring besef ik me.

Waar ik het meest bang voor was, alleen zijn, alleen wonen, alleen leven, is het beste wat me ooit is overkomen.

Ik leerde mezelf daardoor beter kennen. Ik leerde mezelf gelukkig te maken. Ik leerde mezelf te waarderen.

En soms houd ik ook echt van mezelf en soms ben ik het weer even kwijt. Zoals met alles in het leven, waar je aandacht aan geeft groeit….

 

 

 

Quarantaine Hashtag binnenblijven.

masker tibet

“Je hebt geen wallen meer” zegt mijn moeder terwijl ze me vanuit de andere kant van de tuin bekijkt. Ik heb twee fijne stoelen geplaatst in de schaduw langs de volle klimop die de hele muur bedekt.

Het blad heeft een prachtige donker groene frisse kleur. Het maskertje van mijn reis uit India Daramsala,  laat zich uitdagend zien. Reizen is nu geen optie.

Het kleine ronde witte opklap tafeltje komt nu goed van pas. Ik heb een mooi tafereeltje creëert voor mijn ouders. Zo kunnen ze toch nog fijn op bezoek komen. Op afstand een kopje thee drinken. En samen de laatste nieuwtjes doornemen.

Voor hun is het ook fijn even weg te kunnen. Even te kunnen fietsen. Even te kunnen bewegen. Op een andere plek zijn dan alleen maar thuis. De muren komen anders op je af en het heeft invloed op je gemoedstoestand.

Wat een geluk dat in Nederland is gekozen voor intelligente lockdown. Vrienden die in Spanje wonen hebben het nu zwaar. Daar is een rondje lopen om hun huis zelfs ten strengste verboden!

Ik neem plaats in de tuinstoel op 2 meter afstand. Heerlijk de zon. Ik voel de warmte in mijn gezicht. “Geen wallen meer?” antwoord ik verbaasd terwijl ik met gesloten ogen omhoog kijk, de zon in.

Mijn hele leven heb ik al wallen onder mijn ogen. Soms vallen ze niet op, of kan ik ze goed camoufleren met make-up. Vandaag heb ik niet eens make up op.

Met uitzondering van lippenstift! Elke ochtend stift ik mijn lippen met een mooie licht rode kleur.  Het is een gewoonte net zoals tandenpoetsen. Ik voel me beter, vrouwelijker, zelfverzekerder met lippenstift. Al ben ik de hele dag alleen. Lippenstift geeft mij een goed gevoel.

“Ja” vervolgt mijn moeder. “Het valt me echt op! Je ziet er zoveel uitgeruster uit nu. Je kunt merken dat je geen stress hebt, en niet zoveel op de weg zit. Al die files zijn ook dodelijk vermoeiend! ” zegt ze geërgerd terwijl ze een slokje thee neemt.

Mijn moeder vind auto rijden vreselijk. Alles wat langer dan 15 minuten rijden is, vind ze ver. Ze is ook altijd bang op de snelweg. (Niet dat ze zelf rijd, want ze heeft geen rijbewijs. En ze heeft ook nooit de ambitie gehad om zelf haar rijbewijs te behalen.)     Elke keer reageert ze weer verschrikt en zwaar beledigd, (vanuit haar passagiersstoel) als een vrachtwagen wilt invoegen bij het passeren van een invoegstrook.

“Ach…dat auto rijden en de files vallen wel mee..” mompel ik bedenkelijk met gesloten ogen en gezicht naar de zon.

Door mijn werk was ik altijd veel op de weg. Ik zag daar niets vermoeiend in. Het hoorde bij het werk. Het was normaal.

De druk van elke week weer presteren. De druk van elke week er nieuwe klanten vinden. Elke week weer op 0 staan. Dat gaf me de meeste  stress.

Ik was moe. Ik was erg moe op het laatst. Het werk gaf me geen energie meer, maar nam juist al mijn energie weg.

S’avonds in de badkamer onder het geluid van de zoemende elektrische tandenborstel, kijk ik nog eens goed in de spiegel. Mijn moeder heeft gelijk, bedenk ik me. Ik kijk naar mijn ronde gezicht in de spiegel. Geen wallen.

Zelfs mijn denkrimpels in mijn voorhoofd zijn lichter, bijna onzichtbaar. Of verbeeld ik me dat nou?? Ik moet eerlijk toegeven dat mijn gezicht er minder gestrest uitziet.

Terwijl ik toch eigenlijk veel reden heb om te stressen. Ik moet vooruit. Ik moet zorgen dat er weer geld binnen komt.

Misschien doordat heel de wereld een stapje achteruit doet…en alles even stil staat. Misschien omdat we allemaal een beetje verplicht worden niet meer mee te gaan in die drukke draaimolen van succesvol zijn….

en alles even stil staat…

Misschien dat ik daarom mezelf ook even die rust gun.

Misschien dat daarom mijn wallen de tijd hebben gekregen om weg te trekken. Mijn voorhoofd niet meer in paraatheid staat om succesvol te zijn, maar rust heeft….

Zoals de natuur nu rust krijgt.

Voor de natuur is het heel goed deze quarantaine. Voor de mensheid waarschijnlijk ook. Misschien zelfs wel meer dan we beseffen…..

 

 

 

Faalangst

insidePeinzend kijk ik voor me uit.  Weer klap ik mijn laptop open. Ik staar naar het scherm. Het knipperende streepje wacht uitdagend op de eerste letter. Vastberaden blijft het knipperen. De eerste letter op het witte scherm. De eerste letter van het boek dat al jaren in mijn hoofd zit.

Alle familie verhalen die ik van mijn moeder hoorde door de jaren heen, daar moet ik iets mee doen. Ik voel het van binnen. Ik voel het in mijn hart.

Zoveel geschiedenis. Mijn vader, nu veteraan, heeft zijn militaire diensttijd volbracht in Nieuw Guinea en veel beleefd. Het verhaal van mijn moeder die gered is door een Canadese soldaat in de tweede wereld oorlog. Dan de  grote brand die het leven koste van mijn oma. Zoveel geschiedenis. Zoveel echte verhalen.

Ik voel een traan in mijn ogen opkomen. Schrijven, ik wil zo graag schrijven. Ik wil zo graag dit boek schrijven. Dit familie verhaal kunnen schrijven. Ik wil zo graag goed kunnen schrijven. Ik kijk naar het knipperende streepje op het scherm.

Dan klap ik de laptop weer dicht. Ik haat dat onzekere gevoel! Ik haat die negatieve hersenspinsels in mijn hoofd die zeggen: Dat kun je toch niet!!! Ik haat het angstige gevoel in mijn lichaam, wanneer ik achter mijn laptop zit.

Wandelen! Een wandeling zal me goed doen. En ik loop naar buiten.

Faalangst heeft weer gewonnen….

Sinds 12 maart word iedereen gevraagd thuis te blijven. Thuis te werken. Een lockdown in het hele land. Perfecte timing voor mijn boek. Nu heb ik er de tijd voor. Dat ik overmand word door angst komt me helemaal niet goed uit! Een diep liggende angst van niet goed genoeg zijn. Niet goed genoeg  kunnen schrijven. Niet goed genoeg  zijn, op meerdere gebieden. In de lockdown leer je je diepste angsten kennen, doordat je nu geen afleidingen hebt van buiten af. Je moet de confrontatie met jezelf wel aangaan want meer is er niet.

Ik weet nog toen ik op school zat. Ik was 8 jaar oud.

Ik stond bekend als een dromer. Ik had veel fantasie verhalen. Je zei 1 woord en ik verzon er een heel verhaal omheen. Daarnaast verzon ik ook nieuwe spelletjes met eigen regels.

Ik had onzichtbare vriendjes. En mijn lievelings vak was godsdienst. Want daar spraken ze over engelen die je ook niet kon zien.

Juffrouw Bardoel gaf ons Nederlandse les in die tijd. Ze was een wulpse jonge vrouw van een jaar of 30. Ze had altijd een spijkerbroek aan met een wijde blouse. Ik voelde me altijd klein bij haar, omdat haar boezem groot was. Maar ook omdat  ze een bepaalde air van verwaandheid uitstraalde. De opdracht was een verhaal schrijven. En ik zag aan haar gezicht dat ze me geen hoog cijfer had gegeven.

“Diana” begint ze, terwijl ze haar lange bruine krullende haar naar achteren gooit. “Nederlands is niet echt jouw vak! Je hebt zoveel taalfouten in je verhaal. En ik begrijp ook niet helemaal waar je naar toe wilt met je verhaal. Wat wil je nu eigenlijk vertellen!” Ze kijkt me aan zonder emotie. “Een 3 voor de moeite is het enigste wat ik je kan geven.” De hele klas begint te lachen.

Vooral de jongens lachen hard.  Ondanks hun jonge leeftijd heeft juf Bardoel nu al veel indruk op de jongens in de klas. Henk Janssen begint zelfs te schaterlachen, en wijst met zijn vinger naar mij.  “Hahahahah een 3! Wat een looser ben jij zeg.”

“Henk, houd op” zegt juf Bardoel en ze loopt met haar wulpse lichaam heupwiegend naar voren in het klaslokaal. Ik kijk naar beneden en sluit mijn ogen. Ik zou mezelf het liefst heel ver weg willen verstoppen. Overtuigd dat ik niet kan schrijven. Overtuigd dat ik niet goed ben in taal. Overtuigd dat mijn verhalen niets waard zijn.

Hier zit ik dan 44 jaar later. Als volwassen vrouw in lockdown. Ik probeer de faalangst op te lossen. Ik probeer te achterhalen waar het vandaan komt. Ik probeer mezelf erover heen te zetten.

Ik weet nu ook precies waar de faalangst zit. Ik voel hem namelijk ook fysiek. Hij zit in mijn buik en voelt als een samengeknepen harde bal.

Het wandelen in de natuur heeft geholpen. De samengeknepen bal in mijn buik,  die pijn doet, is weg. Voor nu.

Ik klap mijn laptop weer open. Ik kijk naar het knipperende streepje. Okay, ik ga er weer voor! Hoofdstuk 5…..

7 soorten honger

IMG_6160 (1)

”Vanaf nu eet ik alleen gezond!” roep je hardop tegen jezelf terwijl je met ingehouden adem probeert het knoopje van je spijkerbroek te sluiten.

Het goede voornemen is er.

Maar het is vaak moeilijk om bij dat goede voornemen te blijven aangezien er 7 soorten honger bestaan. Tijd om de 7 soorten honger eens onder de loep te nemen zodat je ze bewust kunt herkennen.

Ooghonger.

Adverteerders maken gretig gebruik van dit fenomeen. Je zit lekker voor de tv denkt helemaal niet aan eten. Je zit nog vol van het avond eten. In het reclame blok zie je een slanke dame een magnum ijs verorberen. Je ogen zien en sturen signalen naar je hersenen. Meteen krijg je ook zin in iets. Het heeft niets te maken met een hongerig lichaam. Zien eten, doet eten.

Geurhonger.

Je loopt langs de bakker en ruikt het vers gebakken brood. Probeer dan maar eens door te lopen zonder naar binnen te gaan voor een croissantje. Het lijkt een onmogelijke opgave. Onze geur is belangrijk, het waarschuwt ons voor eten dat al bedorven is. Daarnaast kan geur ook prikkels geven naar de hersenen waardoor we denken dat we honger hebben. Terwijl onze maag nog vol is.

Oorhonger.

Je verwacht het niet maar zelfs geluid kan ons aanzetten tot eten. Hoor je iemand een zak chips open trekken en een chipsje in zijn mond stoppen krijg je al meteen zin erin. Of een collega spreekt over de appeltaart die ze gisteren heeft gebakken. Luisterend naar het recept krijg je al zin in taart.

Mondhonger.

Soms voelt het alsof je zin hebt om iets in je mond te stoppen. Je neemt dan snel een dropje. Je wilt de sensatie in je mond voelen. Je eet dan waarschijnlijk te snel in het algemeen. Het is belangrijk goed te kauwen en langzaam te eten anders blijft je mond onbevredigd.

Maaghonger.

Bij maaghonger voelt je maag een beetje leeg en soms begint je  maag ook te knorren. Je maag went aan eten op hetzelfde tijdstip van de dag. Veel mensen weten niet hoe een maag vol, halfvol of leeg aanvoelt.

Hoofdhonger.

We denken aan wat we allemaal niet mogen eten. We denken aan wat we allemaal wel mogen eten. We lezen wat gezond is en gaan mee in die trend. We zijn zoveel bezig met denken en beredeneren, dat we helemaal vergeten naar ons lichaam te luisteren.

Harthonger.

Je voelt je alleen en eet in 1 keer een pak koekjes op. Je bent boos en gefrustreerd en vind dat je wel een frietje met heel veel mayo hebt verdiend. Je bent verdrietig en grijpt naar een stuk chocolade. Je bent verveeld en trekt een zak chips open. Je lichaam heeft geen honger maar je wilt iets vullen. Het is je hart. Je wilt je hart vullen en probeert dit met eten.

Deze 7 soorten honger zorgen ervoor dat het soms best moeilijk is om gezonde keuzes te maken. Voordat je iets in je mond stopt, voel….voel even wie je nu probeert te bevredigen. Is dat je ooghonger? Of je geurhonger? Of…

Probeer dit 1 dag bij te houden en maak notities. Het geeft je veel inzichten over je eetgedrag. En zo leer je ook welk soort honger je grootste valkuil is. Op weg naar lekker gezond leven.

 

 

 

Stilte Retraite 2017

belgie

De stilte gaat in vanaf 19 uur…tot zondag 19 uur. Het geeft je ineens heel veel tijd, besef ik me nu om 19.15 Ik zit in de warme woonkamer op een tweepersoonsbankje met mijn benen knus ingetrokken. De openhaard brand en ik kijk naar de vlammen. Er zijn nog 6 andere vrouwen en ieder heeft zijn eigen plekje uitgezocht in de grote woonkamer. De meeste hebben een kop thee in de hand, en staren voor zich uit. Stil is het.

3 dagen stil. Ik vind het nogal wat. Meestal zijn mijn weekenden vol met dingen doen en met mensen (die praten! )

Ik kijk op de klok 19.20. Ik verveel me nu al. Geen tv, geen boek, geen telefoon om de verveling tegen te gaan. Alleen zijn met je gedachtens zodat je je naar binnen keert en echt gaat voelen wat er binnen in je allemaal speelt, dat is de bedoeling. Waar ben ik aan begonnen? Waarom doe ik dit? denk ik opstandig in mezelf. Wat moet ik doen zodat de tijd sneller gaat???

Meteen daarop moet ik van binnen lachen om mezelf. Normaal roep ik altijd: De tijd gaat veel te snel. Tijd ook weer zo n relatief begrip. Ik kijk naar mijn tenen, ik had mijn nagels wel iets beter kunnen lakken, zie ik.  Nu ik eens goed kijk.

Aangezien ik uit verveling al om half 10 ben gaan slapen. Ben ik de volgende dag om half 6 wakker. Het ontbijt is pas om half 9. Vier keer mediteren per dag ,maar dat begint ook pas om half 10. Wat nu? Gelukkig is buiten wandelen in de prachtige natuur van de ardennnen wel toegestaan. Ik trek mijn wandelschoenen aan, en snuif de heerlijke geur van natuur in me op.

Op de terug weg kom ik een  andere mevrouw tegen als ik terug de trap op loop, en glimlach vriendelijk naar haar. Ze kijkt me niet aan, en richt haar hoofd naar beneden. Oh, oogcontact is dus ook niet de bedoeling, bedenk ik teleurgesteld.

20 uur lang in stilte en bij de vijfde meditatie, komen er gevoelens naar boven waarvan ik niet wist dat ik hier nog mee zat.

“Mamaaa …” schreeuw ik in mezelf…”hij heeft me pijn gedaan, hij heeft me gebroken”.  De tranen stromen over mijn wangen. Ik wil naar mama toe. Mijn hart krimpt ineen. Mijn buik houd ik vast met beide handen. Ik heb zelfs het gevoel dat ik moet overgeven. De tranen blijven stromen. De andere vrouwen krijgen hier niets van mee, ieder zit in zijn eigen process. Het is stil. En ik lijd van binnen.

Bij het avond eten eet ik alles wat eetbaar is. Ik kan niet stoppen met eten. Ik smeer daarnaast ook nog  stiekem 4 boterhammen met pindakaas en verstop ze in mijn tas. Geen idee waarom ik dat stiekem doe, want je mag zoveel eten als je zelf wilt bij de retraite. In bed eet ik stiekem alle boterhammen op. Ik huil nog steeds en ga diep onder de dekens liggen, daar voelt het veilig. Met betraande wangen val ik in slaap.

De volgende ochtend voel ik me opgelucht. Er is iets weg, waarvan ik niet wist dat het er was. Ik voel me zelfs een beetje herboren. Ik had er weleens van gehoord dat er blokkades in je lichaam zijn, in je onbewuste, en door ze echt te gaan voelen en ze toe te laten, het los komt en ze dan verdwijnen.

Nu heb ik het ervaren. Ik voel me lichter. Geniet van de stilte en het niets moeten. De volgende mediatie was fijn, er kwam niets groots of heftigs uit.

Zondagavond 19 uur. We mogen weer praten. Ik voel helemaal geen behoefte om te praten. Heerlijk deze stilte. De andere vrouwen voelen dat blijkbaar ook zo want niemand praat echt. Wel voelen we ons alle ontzettend verbonden. We nemen innig afscheid met een liefdevolle omarming. Erg bijzonder, zonder een woord met elkaar gesproken te hebben, deze band te voelen. Puur door de energie, wetend dat wij alle door een diep proces zijn gegaan.

 

Uitkomst:

Door de stilte retraite kwam ik gevoelens tegen waarvan ik niet wist dat ik die nog had. De relatie was immers al 6 jaar geleden. Nu voelt mijn hart weer vrij, en voel ik me gelukkiger.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Medium, zou die het antwoord weten?

“Ohh hier verheug ik me op” zeg ik enthousiast tegen mijn beste vriendin. Die ondertussen lekker een wijntje aan het inschenken is voor ons.

Dan gaat ze zitten op 1 van de witte stoelen, die altijd zo ontzettend kraken….maar zo leuk staan bij de grote keukentafel. Net zo enthousiast als ik roept ze: “Vertel”!

“Morgen heb ik een afspraak met een medium” zeg ik met brede lach op mijn gezicht. En ik ga mooi rechtop zitten in mijn stoel….afwachtend op haar enthousiaste reactie.

Ze kijkt me met haar rustig ree bruine ogen aan, en neemt een slokje wijn.

Dus ik probeer het nog een keer: “Je weet wel, een medium,die kan praten met gidsen, en dingen kan aanvoelen en ziet”! “Misschien kan zij voelen of zien welke kant ik op moet met mijn leven”. En geef hierbij nog eens extra mijn tanden bloot in een grote grijns, nog steeds hopend op die enthousiaste reactie.

Deze grijns brengt wel een glimlach op haar gezicht, maar niet het enthousiasme waar ik op hoopte. ” Oohh Diana je weet toch wie je bent” zegt ze. “Dat voel je toch van binnen, je moet gewoon geduld hebben, er komt vanzelf iets op je pad”.

Beetje teleurgesteld over haar reactie, neem ik ook maar een slok wijn. Voel me een beetje ongemakkelijk. “Ja maar, je weet toch dat ik in mediums geloof” probeer ik nog een keer. “Sommige zijn heel goed. En kunnen je echt raad geven”, zeg ik zachtjes.

“Tuurlijk moet je dat doen” zegt ze vol overtuiging. “Maar ik probeer alleen maar te zeggen: ” Luister naar je eigen hart”.

Daar heb je het weer: luister naar je eigen hart. Ik weet dat ze gelijk heeft. Maar soms weet ik niet hoe…”Wat zegt mijn hart? Welke kant moet ik op?”

Ondanks dat mijn vriendin het enthousiasme niet deelde, ben ik blij met mijn afspraak. Ik ben 10 minuten te vroeg en zit even in de auto. Ik leg mijn hand op mijn hart, en vraag of het medium straks door kan geven wat mijn missie hier is op aarde. Dit vraag ik aan mijn ziel, god, spirituele gidsen, het universum…of wie dan ook me hierin kan helpen.

Dan pak ik mijn tas en stap uit. Met een fijn, hoopvol gevoel loop ik naar de praktijk van het medium.

We gaan samen zitten en beginnen met een geleide meditatie. “Wat is je vraag”? vraagt ze dan rustig. Ik slik even en zeg zachtjes: “Wat is mijn levensmissie? Welke kant moet ik op in mijn leven”?

Het is even stil. Het is best lang stil naar mijn gevoel….en ik open 1 oog. Ik zie hoe ze zit in haar stoel. Haar handen hoog in de lucht en daar maakt ze draaiende bewegingen mee. Snel sluit ik mijn 1 oog weer.

Ze zegt: “Je hebt veel wijsheid in je. Veel levenservaring opgedaan. Vertrouw het  universum. Je bent onderweg. De ervaringen in je leven heb je moeten meemaken, zodat je nu bent zoals je bent. Deze wijsheid zal je ver brengen. Je bent op je pad”.

Als ik naar buiten loop, voel ik me herboren. “Ik ben op mijn pad” juich ik van binnen. Yoehoeeee!! “Ik zit op de goede weg”!

Later die avond op dezelfde witte krakende stoelen, bij de grote keukentafel, antwoord mijn vriendin droog: …”Maar deze informatie telt toch voor iedereen?! Iedereen is toch op zijn pad, en maakt zijn eigen levenservaringen mee?”.

Daar heeft ze natuurlijk ook weer gelijk in. Nu zie ik in, wat een algemeen antwoordt het medium me gaf. Mmmmm….tja..

Beetje teleurgesteld voel ik me daarna….het juich gevoel is weg. Mijn levensmissie nu nog niet gehoord.

 

 

 

 

Toeval..of niet…

boeken

Maandagochtend. De volgende afspraak met klant is in de bibliotheek, zie ik in de agenda. Hij wilde niet afspreken in zijn bedrijf maar meteen zien waar zijn reclame dan komt  in de bibliotheek. Met mijn map wacht ik nu aan de lange witte tafel tussen de hoge schappen met vele boeken.

Meneer is iets later dus ik kijk wat om me heen. Op de lange witte tafel ligt 1 boek. “Is zeker iemand vergeten terug te zetten in het schap”, denk ik bij mezelf. Ik strek mijn arm om het boek te pakken. ” DE KRACHT VAN SCHRIJVEN” staat er in grote gele letters. “Leerboek en tips om verhalen te schrijven” staat eronder.  “Dat is toevallig” bedenk ik me.

Ik zit al een tijdje te denken om te gaan schrijven, maar heb geen idee hoe ik moet beginnen.Grote bewondering voor schrijfster Isabella Allende, hoe zij je meeneemt in het verhaal. Je kunt niet stoppen met lezen en leeft helemaal mee. Magisch vind ik dat. Om zo te kunnen schrijven.

Nu ben ik geen Diana Allende en besluit het leerboek mee te nemen. “Wie weet staan er leuke tips in en leer ik iets”denk ik dromerig.

Dan komt de klant eraan lopen. Hij zegt vastbesloten: ” Ik heb toch besloten niet te adverteren in de bibliotheek”. “Maar ik wilde je het persoonlijk meedelen en niet door telefoon”. Verbaasd kijk ik hem aan. Dit heb ik nog nooit meegemaakt! We zijn niet eens tot een gesprek gekomen. Ik verlaat de bieb zonder nieuwe klant en met nieuw boek.

Drie weken later breng ik het boek terug zonder ook maar 1 bladzijde te hebben gelezen. Die heerlijke zomerdrukte, het buitenleven en veel dingen doen.  Geen rust moment om een boek te lezen.

Paar dagen later verschijnt er een brief van de bibliotheek met de post. Mededeling : “u heeft het boek niet terug gebracht binnen het toegestane uitleentermijn”. Geërgerd ga ik terug naar de bibliotheek. Er zit een mevrouw achter de balie. Ze heeft kort bruin recht haar tot haar kin, en kijkt naar me omhoog vanuit haar leesbril.

“Dat is vreemd”, antwoord ze me. “U heeft het boek wel terug gebracht,zegt u me?”. Nog steeds omhoog kijkend vanuit haar bril. “Eigenaardig, ik zal eens kijken in de schappen”. Ze loopt met haar kleine platte schoentjes geluidloos over de harde vloer. Nu valt het me pas op dat mijn hakken bij elke stap een tik geluid maken, op de harde vloer. En besluit verder achter haar aan te lopen, op mijn tenen.

Bij het schap ziet ze het boek. Ze pakt het uit de rij en draait zich om. “Kijk, u heeft gelijk”! Terwijl ze het boek voor me houd.  “Er is blijkbaar iets fout gegaan” zegt ze op vriendelijke toon. “Zo n fout gebeurd eigenlijk nooit, toevallig dat het net bij u gebeurd terwijl u zo ver weg woont” en kijkt er verontschuldigend bij.

En weer zie ik de grote gele letters: “DE KRACHT VAN SCHRIJVEN”. Er verschijnt een kleine glimlach op mijn gezicht en ik kijk haar aan. “Misschien moet ik hem dan toch maar echt gaan lezen, nu het boek voor de tweede keer op mijn pad komt” antwoord ik haar nu met grote glimlach.

 

Uitkomst:

Deze toevalligheden hebben me aan het denken gezet…en ik heb besloten om te gaan schrijven. Daardoor is mijn blog ontstaan:-)

Afspraak met een Astroloog

astro

Mijn vrienden kennen me blijkbaar heel goed. Een consult astrologie voor mijn verjaardag gekregen. Super blij ben ik ermee en ik maak meteen een afspraak.

Als ik aankom vraagt ze me even te wachten in de werkkamer. Ze is de wc aan het poetsen. “Ik ben zo klaar” roept ze. Dat voelt een beetje raar. Ik kom hier met mijn grote levensvraag, en zij poetst de wc. Alsof ik niet serieus word genomen. Ik probeer dit negatieve gevoel van me af te schudden, en kijk wat rond in de kamer.

Ik zie dat de ruiten hoognodig gewassen moeten worden. Het vloerkleed zit vol hondenharen. Er staat een grote boekenkast die al lang niet meer is gestoft. Met schuinhoofd zie ik boeken van zeer interessante schrijvers in een lange rij.

Dan komt ze eraan en vraagt of ik iets wil drinken. Doordat het er zo vuil is durf ik geen thee te vragen en vraag maar een glaasje water. Ze is klein en heeft een lieve uitstraling. Fel rood kort piek haar, en heeft wel iets weg van een kabouter.

Ze ontvouwt het grote papier met daarop mijn geboortehoroscoop. Het is een ronde cirkel met meerdere symbolen aan de zijkant, waar ik niets van snap. Mijn geboortedag en geboortetijd had ik al doorgegeven aan de telefoon, toen ze erna vroeg.

Ze kijkt er aandachtig naar en zegt rustig “Je hebt lang in buitenland gewoond en veel gereisd”. Ze kijkt niet op, dus ik heb niet het gevoel dat ik een bevestigend “Ja” moet antwoorden.

Ik ben een beetje verbaasd. Het staat dus blijkbaar ook in de sterren, al mijn reizen en de jaren in het buitenland wonen.

Dan zegt ze: ” Je bent erg gevoelig, je hebt een grote intuitie”. “Je moet nog een beetje werken aan je zelfvertrouwen. Je kent je eigen waarde niet”. Vertelt ze, de symbolen op het papier volgend, zonder op te kijken. “Daardoor verkeerde relaties aangetrokken”, vertelt ze verder. “Toch is het niet voor jouw bedoeld om altijd alleen te blijven”. Ze praat rustig en geconcentreerd. “Ik zie duidelijk liefde naar je toe komen aankomende zomer”.

“Oh maar dat is mijn vraag niet” onderbreek ik haar. “Ik wil graag weten wat mijn levensmissie is hier op aarde?”

Ze draait haar hoofd en kijkt me lief aan.  “Ik lees wat er in de sterren staat”. Meteen terug kijkend op het grote papier zet ze haar vinger op een symbool en maakt een driehoek. “Kijk”, roept ze blij.

Haar pretoogjes kijken me nu recht in de ogen aan. “Hier, Mercurius komt in Pluto” terugkijkend op het grote papier en dan weer naar mij met lachend gezicht. Alsof ze verwacht dat ik nu ook blij word,  en het helemaal begrijp als we over Pluto en nog een planeet praten.

Ze ziet  mijn onnozele gezicht. Langzaam sprekend legt ze uit wat zij ziet in mijn geboortehoroscoop. “Dit is zeer positief, mercurius komt vanaf november, dan gaat je energie omhoog”. ” Je authentieke zelf laat je steeds meer zien aan de wereld”. ”Dit zorgt voor positieve veranderingen”. ”Je komt nu tot bloei in wie je echt bent”. “Dit jaar is een belangrijk jaar”.

“Maar wat moet ik dan doen? Welke kant moet ik op? Moet ik ander werk doen? Weer gaan reizen? Een nieuwe passie zoeken?” Alle vragen die steeds in mijn hoofd zitten gooi ik er nu uit.

Ze antwoord langzaam en zacht “Reizen kan altijd. Je geluksopdracht in je leven staat in de sterren en je kunt zelf bepalen hoe je dat indeelt in je leven. Bij jouw is je opdracht: inspireren en motiveren”.

Ze kijkt me weer lief aan en zegt rustig “Ieder mens heeft talenten in zijn leven, aan de manier hoe de sterren stonden bij jouw geboorte kan men zien welke talenten jij meekreeg. Onafhankelijk, enthousiast, gevoelig, mediamiek, sterke intuitie. Dat zijn je sterke punten”. Motiveren/ inspireren zijn je talenten.

Als ik buiten in de auto zit, en nog even al deze informatie tot me door laat dringen. Bedenk ik voldaan: “Ja hier kan ik wat mee”! “Als inspireren en motiveren mijn geluksopdracht is, dan ga ik dat doen”!

 

 

Mediteren..samen met kwebbelend hoofd

boedha

“Ga je mee naar de heartfulniss meditatie? Je hebt het al zo vaak beloofd. Nu moet je een keer mee hoor, Diaan”, roept Kelly spontaan aan de andere kant van de lijn. Ik denk even na. Net thuis van werk. Ik heb eigenlijk geen andere plannen. Waarom ook niet. “Is goed” antwoord ik haar en spring in de auto.

Aangekomen in het huis waar de meditatie plaats vind voel ik me een beetje ongemakkelijk. Zes vrouwen zijn al aanwezig. Ze zijn allemaal een beetje artistiek. Een vrouw met grote scherpe neus kijkt me aandachtig aan. Ook haar blik voelt scherp en ik besluit de andere kant op te kijken. Een andere mevrouw met  uitgedoste lange jurk in vreemde kleuren vraagt of ik zin heb in een kopje thee.

Ik voel me een beetje een vreemde eend in de bijt. Ik krijg zelfs een beetje het gevoel alsof ik bij een sekte ben beland. Mijn hoofd staat niet stil en diverse gedachtes passeren mijn hoofd.

Ik had mijn haar ook moeten opsteken, bedenk ik me. Een lange blonde lok springt voor mijn oog  terwijl ik het kopje thee aanneem. Die blonde haren passen ook helemaal niet bij een meditatie club. En die rode nagellak al helemaal niet! Ik had me beter moeten voorbereiden. Gedachtes gieren verder door mijn hoofd.

Ben ik nu bij een sekte? Zit Kelly bij een sekte? Nee, dan had ik dat wel gemerkt toch? Wat gaat er nu gebeuren? Zal ik weer gaan? En een excuus verzinnen? 

We gaan zitten. Ze vraagt ons onze ogen te sluiten en te concentreren op ons hart. Onze meditatie begeleidster begint met een ontspanning oefening. “Breng je aandacht naar je linker voet. Adem in. Adem uit. Breng je aandacht naar je linker onderbeen. Adem in. Adem uit. ” Daarna na ons boven been. En zo komt elk lichaamsdeel aan bod.

Ik voel daadwerkelijk mijn lichaam helemaal ontspannen. Ik word rustig van binnen. Mijn gedachtes zijn er nog maar nu iets meer op de achtergrond. Ik voel dat mijn hartslag rustiger word. Door de onrust in mijn hoofd  sloeg mijn hart sneller, merk ik nu.

Ik heb wel eens gelezen dat meditatie van grote invloed is op je lichaam, herinner ik me nu. Het zorgt voor een lagere bloeddruk. Het gaat veroudering van je hersencellen tegen. Het maakt je immuunsysteem gezonder. Is zeer effectief tegen depressie en stress. Alleen maar door dagelijks  20 minuten te concentreren op je hart. Of te concentreren op je ademhaling. Erg bijzonder dat dat zo werkt eigenlijk, bedenk ik me. He, verdorrie, nu ben ik dit weer aan het denken, besef ik me.

Adem in. Adem uit.

Er komt meerdere gedachtes voorbij. Wat zal ik koken vanavond?  Maar ik geef er geen aandacht aan. Volgende gedachte. Morgen laptop niet vergeten naar kantoor. Adem in adem uit.

Ook deze gedachte ebt dan weer weg. Zo heeft een mens gemiddeld 50.000 gedachtes op een dag! Bijna onvoorstelbaar. Dus het word nog even oefenen om deze stroom aan gedachtes te verminderen. Adem in. Adem uit.

Soms is er 2 seconden helemaal geen gedachte. En dat is lang in dit eeuwig kwekkende hoofd van mij.

Dan merk ik, doordat ik me concentreer op mijn hart, ik echt hier ben! Ik voel me erg aanwezig. Al die gedachtes in mijn hoofd zijn helemaal niet belangrijk. Om hier zo te zitten, met mijn ogen dicht, concentrerend op mijn hart en ademhaling voelt eigenlijk heel fijn. Een toestand van echt ZIJN. Zonder al die gedachtes, voel je wie je echt bent!

De 45 minuten vliegen voorbij. Als ze vraagt onze ogen te openen, wil ik dat bijna niet. Een fijn gevoel om helemaal echt te zijn. Echt hier in dit moment te zijn! In volle aanwezigheid.

Langzaam open ik mijn ogen. Ik kijk de kamer rond. Het lijkt alsof de kleuren in de huiskamer me nu veel meer opvallen. Ik zie alles intenser. Het voelt alsof ik nu pas echt hier ben.

Dan kijk ik naar de mevrouw met scherpe neus. Ze heeft helemaal geen scherpe neus, zie ik nu. Meteen in dat zelfde moment besef ik me: Ik was diegene die scherp was! Ik keek hen alle scherp aan uit wantrouwen. Wat ik bij haar zag, had ik in mezelf!!

Ik voel me nu meer verbonden met deze mensen, maar vooral verbonden met mezelf.

Ik ben geen vreemde eend in de bijt. En zij zijn ook niet vreemd. Het waren allemaal zinloze gedachtes. Nu ben ik weer in mijn hart,  in plaats van in mijn hoofd. Nu ben ik weer gewoon IK. En niet mijn gedachtes. De meditatie heeft me goed gedaan.

 

Uitkomst:

Dagelijks keer ik nu terug  naar mijn hart. Concentreer me op mijn ademhaling. Bewust in en uit ademen. Houd mijn hart even vast en geef mijn aandacht aan het hart. Op deze manier probeer ik de hele dag vanuit mijn hart te leven. Stress te verminderen. En mijn gedachtes geen controle te geven.

 

 

Tekens van het universum…

carla 1De telefoon gaat. Ik neem net op tijd op. Meestal ben ik te laat, aangezien ik het rinkelende apparaat meestal niet zo snel kan vinden in mijn tas. “Hallo, met Carla” hoor ik aan de andere kant. “Carla? Carla ben en jij het? Uit Gran Canaria?” roep ik blij en verbaasd. Ik heb al jaren niets meer van Carla gehoord.

Carla werkt in Porto Rico, Gran Canaria. Ze verkoopt boot tickets naar Mogan. Carla is een leuke Nederlandse vrouw die alle talen spreekt. De eigenaar van de boot was een klant van mij in de tijd dat ik in Gran Canaria werkte. Door hem leerde ik Carla kennen. De Spaanse eigenaar was dol op ons beide. “Oh daar gaan ze weer: Bla Bla Bla.” riep hij vaak lachend als hij ons samen zag. We spraken over van alles: Liefde, mannen, het doel van het leven, de concurrentie in de boot wereld en over haar schattige poezen.

“Ja, ik ben het.” zegt ze. “Ik woon nu weer in Nederland. Wegens ziekte ben ik terug gekomen.” Hier schrik ik van. Carla woont al 20 jaar in Gran Canaria. Van haar had ik nooit verwacht dat ze ooit nog zou terug keren naar Nederland.

Ik hoor haar diep zuchten en ze vertelt haar verhaal. “Het was niet mijn plan om terug te keren naar Nederland. Op een dag ben ik gevallen, thuis in mijn appartement. Ik kon me niet meer bewegen” zegt ze zacht. “Ik bleek botkanker te hebben. En je weet, Daan, hoe de ziekenhuizen daar zijn. Plus geen familie in Gran Canaria, dus de enigste optie was om terug te gaan naar Nederland” zegt ze.

Botkanker? Carla? 54 jaar jong! Van alles schiet er door mijn hoofd. Ik schrik hier erg van en weet zo gauw niet wat ik moet zeggen. Dan zegt ze: “Het gaat nu wel goed. Ik heb een huisje gevonden en sta onder controle bij het ziekenhuis. Laten we afspreken?” zegt ze blij. Dat lijkt me ook fijn. “Ik kom aankomend weekend.” antwoord ik haar.

Carla woont ver van mij vandaan, in Egmond aan zee. Dat is TWEE UUR rijden. Dus ik kan niet even tussendoor naar haar toe. Door mijn werk zit ik veel op de weg. Deze week was het extra druk. Ik heb al veel kilometers gereden. Ik ben eerlijk gezegd moe van de lange afstanden. Ik bel Carla en zeg dat ik liever een ander weekend kom.

Zaterdagavond na een verjaardag rijd ik terug naar huis met de radio aan. Op de radio hoor ik een stem roepen: “HET IS MAAR 2 UUR!” Het blijkt een reclame te zijn van een reis organisatie. Twee uur vliegen en je zit al in de zon. Ik denk aan Carla, 2 uur rijden. Voelt toch niet helemaal goed dat ik niet naar haar ben toe gegaan. Binnenkort toch echt een keer heengaan, denk ik in mezelf.

Zondagavond lig ik na het gezellige drukke weekend op de bank. Ik besluit even op Facebook te kijken. Het eerste wat ik zie staan is : HET IS MAAR 2 UUR. In grote letters. Eronder lees ik dat het om de wachttijd gaat op Schiphol. Vrienden van me hebben vertraging.

Ik denk weer even aan Carla. Egmond aan zee….. 2 uur rijden.

Mijn vriendin Sharmil uit Spanje belt. “Hoe is het Daan?” Ik word er even stil van.. Daan? Sharmil noemt mij nooit Daan. Dat zegt alleen Carla. Mijn zus noemt mij vaak: Diaan. Mijn vriendin uit Engeland noemt me: Dianabanana. Sharmil zegt meestal: Hoe is het Diaantje.

Daan…. dat zegt alleen Carla. En weer moet ik aan haar denken.

Ik voel van binnen dat dit allemaal tekens zijn. Het kan niet telkens toeval zijn. Ik voel dat iets mij roept.

Ik moet naar Carla toe! Ik moet erheen!  Meteen in de ochtend bel ik mijn baas en zeg dat ik deze maandag  vrij neem. Daarna pak ik mijn tas en rijd naar Egmond aan zee.

Aangekomen in Egmond aan zee opent haar zus de deur. “Kom binnen” zegt ze vriendelijk. We kennen elkaar nog niet en stellen ons aan elkaar voor. In de huiskamer ligt Carla op de bank. Ik herinner me Carla in korte broek, met zonnebril, vrolijk lachend en vol energie. Vanaf de bank roept ze blij: “Daan, je bent er”.

Ik schrik ervan hoeveel ze is afgevallen. Haar huid is grauw. Haar ogen staan ook anders, maar ik kan zien dat ze blij is dat ik er ben. “Nu heb je mijn zus ook meteen leren kennen” zegt ze blij. “Mijn zus heeft allemaal biologische groente en fruit in huis gehaald voor jouw dit weekend. Omdat ik weet dat je daarvan houd,” gaat ze verder. “Ik kan zelf niet meer opstaan, maar mijn zus zorgt goed voor me” vertelt ze liggend op de bank.

Een schuldgevoel bekruipt me. Carla heeft ondanks haar ziekte aan mij gedacht en ik was bijna niet komen opdagen! In de keuken maak ik samen met haar zus een lekkere salade en een bord vol fruit. Als ik op de stoel ga zitten en al het lekkers voor haar op tafel zet, kijkt ze me met een glimlach aan. “Dat is allemaal voor jouw, Daan. Ik kan niet meer eten. Mijn lichaam verdraagt het niet meer” zegt ze  zacht.

Ze ziet dat ik schrik en tranen in mijn ogen krijg. Dit wist ik niet en het is alsof ik nu pas de ernst van de situatie inzie.

Dan vertelt ze me: “Maak je niet druk. In mijn fantasie ga ik elke avond uit eten!” ze glimlacht erbij en kijkt dromerig. “Gisteravond heb ik garnaaltjes met knoflook gegeten. En die heerlijke inktvisringen van Pedro uit Mogan, weet je nog? En een Spaans wijntje.” Haar ogen lichten op bij de gedachte.

“Soms eet ik Franse kikkerbilletjes en dan weer een heerlijke Italiaanse pasta. Of een Nederlandse pannenkoek. Allemaal in mij gedachtes.” zegt ze terwijl ze me aankijkt.

Ze krijgt een  brok in haar keel, maar gaat toch verder met haar verhaal. “Ik fantaseer het hele ritueel: de ober die de bestelling opneemt, de eerste hap, een slokje wijn, het natafelen met een vol gevoel, en het vragen om de rekening.”

Ze kijkt naar beneden naar haar dunne benen. “Nooit geweten dat ik het eten zo zou missen.” zegt ze zacht. “Plus de avonden gaan met fantaseren ook sneller voorbij als je alleen bent.” voegt ze eraan toe.

Mijn hart breekt en we beginnen beide te huilen. Ik pak haar vast. Het leven voelt zo oneerlijk op dit moment.

We praten de hele dag. Over het leven. Over mannen. Over haar stiekeme liefde voor Antonio. Over haar poezen in Gran Canaria.

Dan vertelt ze me rustig: “Daan, ik ga euthanasie plegen. Ik wilde je het niet door telefoon vertellen, maar ik heb veel pijn en mijn lichaam is op. Ik ben blij dat je toch nog bent gekomen.”

Nu ik haar gezien heb, begrijp ik haar beslissing. Maar het doet zo’n pijn. Ik voel mijn hart samentrekken.  Ik voel me zo verschrikkelijk verdrietig. Tranen rollen over mijn wangen.

Het moment van afscheid nemen voelt als een onmogelijke opgave. Hoe neem je afscheid van iemand die je niet meer gaat zien? In de auto kan ik niet stoppen met huilen.

Ik bel Antonio, de eigenaar van de boot in Gran Canaria. Hun deelde 20 jaar lang lief en leed met elkaar als collega”s. Ze is al die tijd stiekem verliefd geweest op hem. Ik vraag hem of hij Carla wilt bellen want ze had al lang niets meer van hem gehoord. En ze vertelde me die middag hoe graag ze zijn stem nog een keer wilde horen. Zijn antwoord maakte me nog meer verdrietig: “Ik kan Carla niet bellen, Diana. Ik kan het niet aan.”

Twee dagen later, woensdagmiddag om 2.15 uur is ze overleden.

Nu achteraf ben ik met de tekens die ik kreeg: “Het is maar 2 uur.” Anders had ik haar niet meer gezien. Dan was ik er die maandag niet heen gegaan, maar had ik gewacht tot een tijdstip dat het me beter uit zou komen.

En dat zou dan te laat zijn geweest….

Foto: LexThoonen

Stilte retraite 2018, een mini vakantie voor je ziel.

A7ABF9F0-9ECF-4F95-ABAA-D76B2F028AB9De eerste keer dat ik deelnam aan een stilte retraite was in Dharamsala, India. Bij dag 3 rende ik gillend naar buiten. Ik hield het niet vol. Die stilte. Eerlijk gezegd hield ik het dag 2 al niet vol. We mochten rond lopen in de tuin en ik sprak een boom aan: “Hallo boom, ik mag niet praten”. Erg aan het rebelleren dus…

De tweede stilte retraite was 2 jaar terug in Rishikesh, India. En weer was ik aan het rebelleren. Ik vond de mensen niet leuk. De meditaties stom. Het eten veel te veel. Ik ergerde me aan alles. Mijn ego liet me niet met rust.

Je zou denken, waarom dan nog voor een derde keer gaan?  Omdat ik diep van binnen voel, dat het me goed zou doen. Omdat iets van binnen zegt, doe het! Vorig jaar kreeg ik weer een kans. Via mijn meditatie lerares Stella, een stilte retraite in de Ardennen.

Deze keer kon ik wel mijn hoofd stoppen met al haar gedachtes. Deze keer kon ik wel echt voelen, wat er zich binnen in mij afspeelt. In dit weekend kwam er zoveel uit, wat diep in mij verstopt was. Een bijzonder mooi helend weekend.

Nu onderweg voor mijn vierde stilte retraite. Bij het passeren van de grens Nederland- Belgie word ik me gewaar wat een vrij gevoel dit me geeft. Even geen dochter zijn, geen vriendin van, geen zus,  geen reclameadviseuse, geen single vrouw bij de kassa.. maar gewoon IK.

Ik verheug me nu zelfs om even niet te praten. Geen aardige woordjes, of interesse tonen voor een ander. Geen grappige opmerking voor de gezelligheid. Sociaal gedrag hoeft nu even niet, zodat je dieper in jezelf komt. Zelfs oogcontact is nergens voor nodig. Gewoon echt alleen even met je eigen bezig zijn en je gevoelens binnen in je.

Even niet luisteren, maar helemaal in jezelf zijn. Met mijn werk in de verkoop zou je verwachten dat je veel moet praten. Het tegendeel is waar. Je moet goed kunnen luisteren. Opmerkzaam luisteren. Zodat je hoort wat de klant echt wilt. . Dit weekend houd iedereen zijn mond. Ik hoef niet te luisteren. Heerlijk!

Aangekomen op de plek geeft het me al meteen veel rust. Een klein dorpje midden in de natuur. De meditaties zijn 4 keer per dag. Het eten is veganistisch en overheerlijk. Alleen maar verse groente, verse kruiden, precies op goede smaak gebracht.

Deze keer kom ik vrij vlot in het “meditatie gevoel”. Het is een gevoel waarbij je, je echt ZIJN voelt. Je gedachtes zijn er nog…maar ergens op de achtergrond. Ik zit in de meditatie houding en er komt een glimlach op mijn gezicht. Dit gevoel van zijn….jezelf echt voelen..geeft vreugde.Alsof je jezelf nu pas echt gewaarwordt.

Soms als je jezelf echt voelt, kan er verdriet los komen dat je nog niet hebt verwerkt. Of een realisatie.

Of een goed nieuw idee. Of een ingeving. In deze staat van zijn, vraag ik mijn binnenste een goede naam voor mijn blog. Meteen voel ik het antwoord. Het is je ego die een goede nieuwe naam wilt. Naam  is niet belangrijk, het gaat om de inhoud. Ik voel dat het waar is, en laat het los.

Dan realiseer ik me, die onzekerheid die ik soms voel, heeft ook met mijn ego te maken. Hoe kun je nu onzeker zijn, over je ZIJN. Je word niet onzeker geboren, maar je  word onzeker door situaties die je hebt mee gemaakt.

Ik besluit de volgende keer bij een onzeker gevoel, te mediteren. Mijn droom was altijd, een boek schrijven. Op school kreeg ik vaak een onvoldoende voor Nederlands. “Hoe kun je nou een boek schrijven met een onvoldoende voor Nederlands?”

Die onzekere gedachte spookte altijd door mijn hoofd. Waardoor ik zelfs niet durfde te denken aan mijn droom.

Het heeft me altijd tegen gehouden. Maar nu door te mediteren, voel ik van binnen wat ik echt graag wil.

Dit weekend in stilte. Mediterend. Heeft me weer terug gebracht naar mezelf. Naar mijn echt IK. Naar mijn  hart. Naar mijn gevoel.

Op de weg terug krijg ik een glimlach op mijn gezicht wanneer de  navigatie vertelt waar ik heen moet gaan. “Tourner a droite rue de Dochamps”. Grappig dat Frans. Je voelt je echt in het buitenland, bedenk ik me.

En realiseer me ineens , dat het me op de heenweg niet eens is opgevallen. Dat Franssprekend uit mijn navigatie. Toen volgde ik de navigatie op de automatische piloot. Ik zie nu ook hoe prachtig de kronkelende weg is met alle bomen in herfstkleuren. Prachtige heuvels. Diverse kleuren groen. Pittoreske dorpjes onderweg.  Op de heen weg was ik te veel in mijn hoofd bezig. Ik heb het niet eens gezien.

 

Uitkomst:

Een prachtige ervaring die me weer terug bracht in het hier en nu. En weer terug bracht in mijn hart en echte zijn.

Loslaten…een moeilijke levensles

suzi

Onder het afwassen gaat de deurbel.  Snel droog ik mijn handen af en loop naar de deur. “Mogen we binnen komen? We hebben nieuws” en ik zie 2 blijde gezichten voor de deur staan.

Jason en Suzie ken ik al jaren. Een koppel dat garant staat voor een gezellige avond. Door de jaren heen heb ik ze beide als mens zien groeien. Van twee best verlegen mensen, gevangen in de sleur van het dagelijkse leven, en soms samen ruziënd over onbelangrijke zaken, naar twee bewuste mensen die inzien dat je zelf verantwoordelijk bent voor je leven en je geluk.

Door hun nieuwe werk, waarbij ze veel naar seminars gaan, hebben ze veel geleerd over positief denken. Over dromen waarmaken en de sleur zelf verbreken. Hun verlegenheid is verandert in zelfvertrouwen. En door boeken en gesprekken hebben ze veel geleerd over relaties en wat ze nodig hebben in een relatie. Ze houden nu rekening met elkaar.

Ik schenk gezellig een wijntje in voor ons allemaal. “Doe mij maar water” zegt Suzie. “We hebben een cadeau voor je bij” zegt ze met een ‘Big smile’. En ze geeft me een klein pakje in mijn handen.

“Oh spannend” roep ik verbaasd. Ik begrijp helemaal niets van hun geheimzinnigheid.

Als ik het pakje open en het fotolijstje met tekst zie, springen de tranen in mijn ogen. Ze is ZWANGER! Al drie maanden.

De vorige keer heeft Suzie een miskraam gehad, dus dit nieuws is overweldigend. “Yoehoee! Wat geweldig!” roep ik blij en ik neem ze beide in mijn armen. Suzie was met de 38 jaar al in de overgang en volgens de doctor was de kans nihil op zwangerschap. Haar grote wens, een kindje, wilde ze niet opgeven. Ondanks dat die kans klein was. En nu was het dus zo ver, en is ze voor de tweede keer zwanger.

Drie weken later gaat de telefoon. Of ik even langs wil komen. Ze opent de deur met rode betraande ogen. Uit de echo vanmorgen blijkt het hartje niet te kloppen. De lieve kleine baby in haar buik leeft niet meer.

Het verschrikkelijke nieuws komt als een donderslag bij heldere hemel voor hun beide. Nu moeten ze afwachten en zal ze de vrucht vanzelf uitplassen. Dat had de doctor haar gezegd.

Dit gebeurde niet. Veertien dagen later is haar baby vrucht nog steeds in haar buik. “Suzie” probeer ik voorzichtig. “Je moet echt loslaten en afstand doen van je baby, anders laat jouw lichaam de vrucht nooit gaan.” Ze kijkt me verdrietig aan en de tranen rollen over haar wangen. “Ik weet het, maar ik weet niet hoe. Ik kan niet loslaten.” Haar antwoord breekt mijn hart.

Thuis maak ik me grote zorgen. Al veertien dagen een dood baby’tje in je buik. Dit kan niet gezond zijn, zowel lichamelijk niet als geestelijk.

De doctor besluit haar pillen te geven die een miskraam opwekken. Maar ook deze hebben geen resultaat. Ze laat niet los. De vrucht blijft in haar buik.

Dag 18 bel ik haar op. “Zal ik je reiki geven? Kijken of dat helpt?”

Negen jaar geleden heb ik reiki 1 gedaan. Destijds had ik veel bijzondere ervaringen met reiki. Maar nu heb ik al jaren geen reiki meer gegeven. Ik wil Suzie zo graag helpen en dit is het enigste wat ik kan bedenken.

Ze gaat liggen op de bank en ik leg mijn handen zachtjes op haar hoofd. Daarna op haar hart. Je merkt een verschil met reiki geven. Of je gewoon je handen op iemands hart legt, of dat er ook daadwerkelijk energie doorstroomt. Dat verschil voel je.

Dan leg ik mijn handen op haar buik. En ik bid dat ze de kracht krijgt om haar baby’tje los te laten.

De reiki sessie duurt ongeveer een uur. Daarna zijn we beide stil. Er valt niet veel te zeggen bij zoveel verdriet. En we hebben geen idee of de reiki helpt. We besluiten naar buiten te gaan met een kop koffie.

Twee uur later roept Suzie me. De babyvrucht is gevallen in de wc.  We huilen beide. Deze baby, deze ziel, was zo welkom in hun leven.

We besluiten met zijn drieën, mijn zus, ik en haar om het babyvruchtje een speciaal afscheid te geven. We wikkelen de vrucht in een witte doek, en plaatsen het in een doosje. Bij de maas nemen we afscheid met een ritueel. Een ritueel zoals aan de Ganges, in India. Het doosje plaatsen we op het water en dobbert een paar meter verder voordat het naar de bodem zinkt. Ons drie huilend achterlatend.

Een paar maanden later, op 1 januari, proosten we met zijn allen op nieuwe kansen en een nieuw begin.

Suzie besluit te accepteren dat ze geen moeder word. Na 2 miskramen en met weinig kans door de overgang, laat ze haar diepste hartenwens los.

Het wonderbaarlijke als je iets los laat, gebeurde….

Twee maanden later, na het loslaten van haar wens, is ze weer zwanger. Nu is hun prachtige zoon alweer anderhalf jaar. Dolgelukkig zijn ze samen. Een bijzondere mooie wending in het leven, die niemand meer had verwacht.

 

Intuïtie versus gevoels

b882bd36-c27e-4717-9f5c-b6f86ea998fbMediums fascineren me. Misschien omdat ik geloof dat er meer is tussen hemel en aarde, maar niet zo goed begrijp wat dat meer dan precies is. Waarom we hier met zijn allen rond lopen op deze aarde en er intussen werelden zijn waar we niets van weten.

Een medium heeft soms contact met die andere wereld. Met overleden of met gidsen. Ik besluit een medium te zoeken op internet. Een medium met goede referenties. Zoals in elk beroep heb je goede en niet zo” n goede.

Internet staat bomvol met mediums en ik besluit mijn gevoel te volgen. Ik zie een foto van een mevrouw die me wel  aanspreekt. Haar tekst spreekt me ook aan. Door de enthousiaste goede referenties besluit ik een afspraak te maken.

Het is 2 uur rijden naar haar praktijk. Helemaal in Zuid Limburg. Ondanks mijn navigatie in de auto verdwaal ik. Op een of andere manier stuurt de navigatie mij steeds de andere kant op. Geërgerd kom ik veel te laat aan en dan kan ik ook nog eens geen parkeerplaats vinden.

Verontschuldigend kom ik binnen lopen. 20 minuten na de afgesproken tijd. We gaan zitten en ze stelt me een paar vragen.

Ineens bekruipt me het gevoel: Nee. Nee, ik wil geen mediumsessie van deze mevrouw. Ik probeer deze gedachte weg te stoppen en me te concentreren op haar vragen. Maar iets borrelt van binnen in me op. Ik ga abrupt staan en zeg haar: “Sorry, ik heb me bedacht. Ik wil geen sessie.”

Verbijsterend kijkt ze me aan. “Maar waarom dan niet?” Ik kan het niet uitleggen zeg ik vastbesloten. “Sorry! Maar ik weet wel dat ik het niet wil.”

5 minuten later zit ik weer in de auto. Twee uur rijdend terug naar huis. Wat gebeurde er nu? Vraag ik mezelf peinzend af. Ik wilde toch zo graag een mediumsessie! Dat was mijn intuïtie, besef ik me. Mijn intuïtie zei nee zonder uitleg. Ondanks dat ik nu 4 uur voor niets in de auto zit, is er een diep weten in mezelf dat dit het juiste besluit was.

Gevoel en intuïtie 2 verschillende dingen. Intuïtie is een diep weten zonder uitleg of beredenering. De medium mevrouw heeft nog steeds haar praktijk en  goede referenties. Maar nu jaren later weet ik nog steeds zeker dat mijn besluit goed was, zonder te weten waarom.

Intuïtie versus gevoel. Nu ben ik iemand die graag naar mijn gevoel luistert. Klopt dat dan wel altijd? vraag ik me peinzend af. Soms zegt mijn gevoel: Geen zin om te sporten, ga lekker thuis op de bank liggen met een dekentje in deze kou. Soms luister ik naar dat gevoel. Maar soms ook niet en ga ik toch, om daarna met een heerlijk gevoel thuis te komen. Heeft me goed gedaan dat uur sporten.

Erg verwarrend dus: gevoelens!

Gevoelens kunnen voortkomen uit gedachten en dat is misschien wat we soms vergeten. Kijk maar eens naar een verdrietige film, waarin bijvoorbeeld de hoofdrol speler overlijdt. Tranen met tuiten stromen over je wangen van verdriet. Terwijl in het echte leven je geen reden hebt voor verdriet en niemand is overleden. Je gevoel is beïnvloed door de film.

Zo kun je je gevoel dus beïnvloeden met negatieve gedachtes naar positieve. En vise versa. Intuïtie gaat voorbij je gevoel.

Als je ontdekt wat eigen liefde is, kies je ook steeds meer voor positieve gevoelens. Ik ben er dan ook achter dat je positieve gevoelens kunt kiezen. Ja, je leest het goed. Je kunt je gevoelens kiezen.

Natuurlijk met een ernstige gebeurtenis is het erg moeilijk positieve gevoelens te kiezen. Toen mijn moeder ziek was, lukte dit mij niet. De angst schreeuwde door mijn lichaam. Ik wist dat ik positief moest denken, maar de angst schreeuwde het uit. Uit angst kon ik niet positief denken of voelen.

En die gevoelens mogen er ook zijn. Ons gevoel geeft ons persoonlijkheid. Ieder mens heeft zijn eigen ervaring in het leven. De een word boos omdat haar/ zijn partner laat thuis komt. De ander maakt het niets uit. Het is een gevoel dat ontstaat door eerdere ervaringen. Of door overtuigingen die in je opvoeding zijn opgelegd. Deze overtuigingen beslissen dan over je gevoel.

Intuïtie en gevoel, beide net zo belangrijk. Ons gevoel kunnen we beïnvloeden. Onze intuïtie is een diep weten (van binnen).

 

 

 

 

Passie..

0280be87-0b71-4bea-ba70-3e92544e42a0Heerlijk je passie volgen met al zijn “ups-and-downs”. Soms weet je je passie nog niet en moet je op onderzoek uit. Maar heb je je passie eenmaal gevonden, dan besteed je er uren aan zonder besef van tijd.

Paar jaar geleden genoten we met vrienden van een zwoel, warme zomeravond. Liggend in een hangmat en onder het genot van de nodige wijntjes, kwam de vraag: ” Wat zou je doen als alles mogelijk zou zijn? Wat wil je echt in het leven?”

Heerlijk dit soort vragen. Mijmerend kijk ik naar boven naar de sterren. De lucht is helder en de sterren vonkelen. Ik weet het echt niet… denk ik in mezelf. Ik wou dat ik het wist!

Al zolang bezig met de vraag: Wat is mijn levensmissie? Waarvoor ben ik hier op aarde? Waarom zijn wij allen hier????

Ik las een keer in een boek: We worden 2 keer geboren. De dag dat je ter wereld komt. En de dag dat je weet waarom.

Dan antwoord Marcus ( ook omhoogkijkend naar de sterren.)  “Ik zou graag meer muziek willen maken in mijn leven.” We reageren allemaal enthousiast. “Wauw! Dat moet je doen!” En zo is het idee ontstaan voor zijn eigen jazzband.

Uren repeteren voor een optreden. Veel organiseren, maar elke 3 maanden spelen ze de sterren van de hemel. Marcus volgt zijn passie.

10 februari is het volgende optreden in de Kansas Cuijk met een gastopreden van de Turkse trombonist: Efe Erdem. En iedereen is natuurlijk welkom!

Mijn vriendin heeft haar passie gevonden in het beeldhouwen. Na een workshop (eigenlijk een cadeau  voor haar moeder) werd ze verliefd op het bewerken van stenen en het meditatieve gevoel dat het beeldhouwen haar gaf.

Ze begon met kleine steentjes van 3 kilo. Deze staan schattig door het hele huis verspreid. Nu werkt ze aan stenen van 60 kilo! Die brengt ze terug -met haar hamer en creatieve blik – terug tot  prachtige kunstwerken van 30 kilo. Het huis staat vol en nu moet de tuin het ontgelden.

Passie….een mooi iets.

Ik heb mijn passie gevonden in schrijven. Super blij ben ik met mijn 28 volgers. Al geef ik toe dat de helft goede vrienden zijn. Of het mijn levensmissie is? Of mijn doel hier op aarde? Dat weet ik niet.

Maar wat je passie ook is… gewoon aan de slag gaan en er elke dag aan werken?

Ja.

Alleen? Waarschijnlijk wel.

Waarvoor? Onduidelijk.

Voor wie? Voor jezelf waarschijnlijk.

Hoe lang? Joost mag het weten.

Waarom? Omdat het van levensbelang is:-)

 

 

Biodanza ..

bd3529c0-8218-431f-ac0e-bcc9b53a2e75

We staan in een grote kring met 15 vrouwen. De Spaanse workshop begeleidster legt uit dat dadelijk de muziek begint en ze een woord gaat roepen. Bij elk woord mogen wij dansend dat woord tot uitdrukking brengen. Ik vind het wel spannend en ben benieuwd of mij dat dansend gaat lukken. Ik heb nog nooit een woord na gedanst…

De muziek begint. Fijne vrolijke klanken verspreiden zich in de zaal en we beginnen te bewegen. Dansend doe ik mijn ogen dicht. Het voelt fijn om te dansen.

Dan roept ze: “Familia!” En ik merk op wat een krachtige stem deze tengere mevrouw heeft. Dat is me voorheen niet opgevallen. Ik breng mijn handen naar mijn hart en dans tevreden verder. Dit voelt goed, dansend met mijn handen op mijn hart bij het woord familie.

“Enojado!” weer met een krachtige stem. Boosheid. Ik begin wild te dansen. Met mijn handen in een vuist sla ik wild alle kanten op. Ik ben eigenlijk boos op mijn vriend. Maar durfde het hem niet te vertellen. Nu gooi ik al dansend / springend  al mijn frustratie eruit. Dit is overduidelijk een boze dans.

“Confiar!” roept ze hierna. Vertrouwen. Ik begin langzamer te dansen en voel me een beetje inzakken. Mijn armen hangen langs mijn lichaam. Hang van 1 been op het andere been. Ik weet niet goed hoe ik “vertrouwen” dansend moet uiten. Nee erger nog! Ik realiseer me dat ik weinig vertrouwen heb! En dat is duidelijk te zien aan mijn dans.

Entusiasta is het volgende woord. Enthousiasme. Meteen kom ik in actie. Ik gooi mijn handen in de lucht. Draai bewegelijk met mijn heupen op de muziek. Maak een rondje met heel mijn lichaam. Mijn voeten maken danspasjes waar Byoncë jaloers op zou zijn. Ja, enthousiasme heb ik wel in me. Dat voel ik ook en daar dans ook na.

Iedereen danst op zijn eigen manier. En uit zich anders dansend bij elk woord. Verschillende woorden komen voorbij. En bij elk woord verandert de dans.

Daarna doen we een andere oefening. Zonder te spreken, voelen welke dans de ander nodig heeft.

Ik sta tegenover een meisje van ongeveer 25 jaar. We kijken elkaar in de ogen aan. We hebben afgesproken dat ik als eerste ga beginnen. De ander moet mij dan na doen.

Ik kijk haar aan en krijg het gevoel dat zij meer voor haar zelf mag opkomen in haar leven.  Ze staat een beetje met gebogen schouders.  Als eerste ga ik kaarsrecht staan. Schouders recht en borst vooruit.  Zij moet mij na doen.

Dan 1 arm strak omhoog en de andere arm strak naar beneden. Als een tangodanser. Vervolgens begin ik  te stampen als een flamenco danser op de muziek. Mijn armen wild, omhoog, omlaag, alles weg duwend. Met veel power stamp ik dansend de hele zaal door. Zij, een beetje verlegen, moet mij na doen. Daar gaat ze dan…. mij volgend…kaarsrecht, stampend, de hele dansvloer opeisend.

Nu is het mijn beurt. Ik ben erg benieuwd wat haar gevoel zegt. En met welke dans zij dit gaat uiten.  Ze kijkt me eerst in mijn ogen aan en begint zachtjes te wiegen. Langzaam van links naar rechts. Een soort schuifelen. Haar armen strelend over haar schouders. Alles heel langzaam alsof je een baby wiegt.  Dan brengt ze haar handen naar haar mond en blaast een vliegkus naar me. Niet 1, niet 2, maar ze blijft maar doorgaan. Ze houd niet op!

Al dansend blijft ze maar vliegkusjes naar me toe sturen, en ik raak erdoor ontroerd. Het ene na het andere vliegkusje volgt. De tranen springen me in de ogen. Ik begrijp precies wat ze bedoelt… Lief zijn voor mezelf..Mijn gebrek aan eigen liefde.

Op het einde van de workshop mogen we allemaal vrij dansen op die heerlijke vurige klanken van Spaanse gitaren. We hebben geen woord met elkaar gewisseld en dat voelt helemaal goed zo.

 

Uitkomst:

Fantastische ervaring om zonder te praten maar met beweging veel over jezelf te realiseren.